
زمانی تنفرم از انسان ها زیاد شد که دیدم همیشه در حال زدن نقاب هستن و عوض کردن نقاب ها. و منی که از تمام نقاب هاشون متنفرم چون خود واقعیشون و پنهان کردن و ۹۹ درصد مواقع خود واقعیشون بدتر از نقاب هاشون هستند .
هیچوقت نتونستم با انسان ها کنار بیام و عقیده پیدا کردم ،همهی انسان ها بیرحم هستند.دیگه مثل قبل نمیتونم مهربانی واقعی و حقیقی که دارن ببینم . بعضی وقتها در تصوراتم خودم را مانند یه فرد غیر انسانی میبینم که دورم پر شده از هیولا های نقاب دار و دنبال راه نجاتی هستم که از زندان انسان ها خلاص بشم. زندانی که خلاصه شده از هیاهو ، درد ، بی رحمی ، بی اعتنایی ، انتظار بیش از حد . اما چه کنم که اگر بخواهم زندگی کنم چاره ای ندارم جز گوشه گیری و ساکت شدن در برابرشان و ماندن در زندانی که هیچ راه خروجی از آن وجود ندارد......