
بعضی وقتا به خودم میگم :« آیه، تا کی میخوای سر چیزای عادی گریه کنی؟ تا کی میخوای از دیگران آسیب ببینی ؟ تا کی میخوای دیگران برات مهم باشند که یه موقع ناراحت نشن ؟» اما هیچ جوابی از خودم نمیگیرم. انگار قلبمم این دفعه جوابی برای کارهام نداره. مغزمم که راه درست و میدونه داره کنترل خودشو از دست میده و به مرز دیوونگی رسیده. الان که دارم مینویسم دوباره کنترل افکارم و از دست دادم و تنها راهی که برای خلاص شدن ازشون به فکرم میرسه رفتن به یه خواب عمیقه . خوابی عمیق که فارغ باشه از هر احساسی!
من نیازمند به یه راه نجاتم. راهی که منو از سردرگمی و افکار دورم کنه و نجاتم بده . اما دریغ از اینکه نجات دهندهای پیدا بشه....