
امشب با قلبی گرفته،کلماتی بر زبانم جاری شده است که میخواهم با نوشتن آنها را به رقص در بیاورم.
نیمه شب شده است، مغز من با افکاری بزرگ پر شده است که قابل درک نیستند. اما این دفعه قلبم میخواهد صحبت کند. قلبی زخم خورده و آسیب دیده که تنها با یک چسب لغزان تکه هایش را به یکدیگر نزدیک کرده است .
از درک انسان ها و توجهشان میگویم که موضوعی تکراریست اما این زمان تنها موضوعی است که با گفتنش کمی آرام بشوم. انسانی نیستم که خواهان مرکز توجه قرار گرفتن باشم اما گاهی اوقات نیازمند توجه کمی از دیگران میشوم. حتی ممکن است از نبودن این توجه اندک بسیار ناراحت شوم . شاید تقصیر خودم است. از این ناراحت میشوم که چرا باید من محبت کنم و نگران این باشم که حواسم باشه کم توجهی نکنم یا ناراحت شوند با رفتاری که شاید اشتباه نبوده است.
گاهی در اوج ناراحتی و عصبانیت از انسان ها، با خود قول و قرار میگذارم، رفتارم را تغییر دهم و برایم بسیار با ارزش نباشند، اما چه کنم که جنس قلب و روح من این گونه است .
اوه . دیده اید اگر بچه های کوچک اتفاقی برایشان بیفتد بزرگترها چگونه احساس گناه و پشیمانی میکنند ؟ مغز من هم در برابر قلبم این چنین است. مغز با آن ابهت و کنترلی که بر بدن و انسان دارد، گاهی در برابر قلبم احساس گناه و غم میکند.
قلبی که هرکسی به آن دست درازی میکند و تکه ای از آن را جدا میکند. قلب من تنها فقط میخواهد درک شود که متاسفانه تا کنون کسی پیدا نشده است.
کلمه ی «درک» از سه حرف تشکیل شده است. حرف (د) به معنای درون و حرف (ر) به معنای روح و حرف (ک) به معنای کلمات. من این چنین تفسیرش میکنم «کلماتی که درون روح گرفتار شده است» قلب من قبول کرده است که انسانی از راه نمیرسد تا این کلمات گرفتار شده را بفهمد و درک کند. اما همین زمان است که من متوجه ی معنی امید واهی میشوم. امید واهی که در دلم جا خوش کرده است میگوید تنها یک انسان می تواند که درک کند. اما جز امیدواهی ای بیش نیست.....
شاید حرف های قلبم مسخره به نظر بیاید اما جز نوشته شدن آنها راهی برای گریز از ناآرامی سراغ ندارد ......