
اوه.
مگر میشود روحی که به سختی اجزایش را بهم چسبانده بدون گریه کردن آرامشی داشته باشد ؟ دلتنگ شده ام . مسخره است. کسی که روزی آرزو میکرد فردی اجتماعی و بدون گریه باشد حال کارش به جایی رسیده است که توان خالی کردن احساساتش را نداشته باشد جز پر حرفی و خنده. اینگونه میشود تشخیص داد دنیا بدون گریه هیچ است! شاید در زندگی واقعی که میخواستم این بود اما حس خوشایندی ندارد . شاید باید تا میشود پذیرفت تقدیر و سرنوشت را . ابتدای تولد سرنوشت نوشته میشود تا دیگران تغییرش دهند. زندگی که گاهی با پایانی خوش تمام میشود و گاهی با سرانجامی غمگین و اندوهگین . در آخر بعد از اتمام زندگی تنها چیزی که باقی میگذارد غم و اندوهی است . قلبم درد میگیرد . آیا سرنوشت من از بدو تولد اینگونه رقم خورده است؟ چگونه باعث تغییرش باید شوم ؟ کاش زندگی همانند ابر بود. ابری که یک چرخه را بارها طی میکند و به موفقیت میرسد .
آنگاه که بی صبرانه منتظر آمدن به این دنیا بودم، نمیدانستم رنج هم منتظر آمدن من است. او هم با من متولد شد ....
اگر رنج نبود ...آنوقت چه میشد؟
لابهلای تمام خلق این موسیقی ها رنج است که میساباند و جلا میدهد .....
اگر سنباده ای زبر به نام رنج نبود هیچوقت نمیشد جلا گرفت ........