جدیدا گریه کردن موقع اون اتفاقی که افتاده چقدر سخت شده. ولی تازه بعد چند روز با اتفاقات دیگه یادت میوفته باید گریه کنی. هیچوقت اینقدر عصبی نمیشدم یعنی اصلا آدم این نبودم فوقش سعی میکردم با خوابیدن اون عصبانیت رو فراموش کنم اما این چند ماهه باید خودمو کنترل کنم. ولی درحد زیادی دارم صبوری میکنم که این خودش خیلی عذاب آوره.
کاش یکی بود از همه چی براش میگفتم و اون چیزی نمیگفت یا من سکوت میکردم و اون آرومم میکرد ولی پیش هرکسی میرم فقط میخواد عقاید خودش رو به خورد من بده.
چقدر خودخواهی و غرور زیادی در اطرافیانم زیاد شده و من نمیتونم این رو تحمل کنم.
کاش میتونستم برم بهشون بگم هرچی که واقعا درست نیست.
دیگه چی مونده؟
از خودم ، اخلاقم، رفتارم، قیافم، حرفام، ذهنم خسته شدم.
دیگه کسی مونده که واقعی باشه؟
کاش همون طوری که از بقیه حالشون رو میپرسم و نگرانشونم اونا هم همین طور بودن......
اصلا شاید من زیادی خود خواهم و میام به بقیه اینو میگم؟
یا من باز حساس بودنم از مدار رد داده؟
بیخیال
بیخیال
بیخیال