حبس

حبس کردن خودم توی خونه و بیرون نرفتن آخرین کاری بود که باعث می‌شد از فکرای ذهنم فرار کنم و کمتر رفتار هام رو مرور کنم. من نمی‌خوام برعکس شعار هایی که میدن باهاشون روبرو بشم. من میترسم!

من حتی دیگه به سطحی رسیدم که مثل قبلا نمیتونم به کسی دلداری بدم و باهاش حرف بزنم. نمیتونم همون آیه ای باشم که با اینکه میدونست براش ارزش قائل نمیشن فقط به خاطر قلب خودش به بقیه کمک می‌کرد و پیش قدم میشد برای بهتر کردن حالشون. حتی نمیتونم خودم رو وادار به حرفهای فیک زدن بکنم.

میترسم و برای کارهایی که باید انجام بدم پوچ شدم.

کاش میشد تا ابدیت توی خونه حبس بشم. نمی‌خوام اعصابم بهم بریزه و دیگران باعث اذیت شدنم بشن.

بسه دیگه بسه!