
🏮 بانوی سرخ بر اسب سپید 🏮
بر اسب سپید، در مهِ کوهستان،
میگذرد آرام، بانویِ بینام.
در ردایش شرارهی غروب،
در نگاهش سکوتِ هزاران سال.
ماه بر گیسوانش میلغزد،
باد بر دامنش میرقصد،
و گلهای سرخ، سر خم میکنند،
چون افسانهای از خون و عشق.
میگویند،
روزی دلدادهای در جنگ گم شد،
و او هنوز،
در هر مهتاب،
به دنبالش میتازد،
از قلهای تا قلهای دیگر،
بیآنکه پیر شود،
بیآنکه بازگردد.