عشق! یک امر خداپسند و دوست داشتنی احساسی شیرین که هر گاه سراغ شخصی رود او همه جا معشوق خود را میببند شخصی دیگر را جز او نمیپسندد هیچ کسی لایق تراز معشوقه اش نیست به قول یکی از هنرمندان عشق ادمو کور میکنه به هرچی مجبور میکنه... چه حس خوشایندی همه جا رنگ و بوی دیگری میگرد بوی عطر عشق...
اما...
اگر خدایی نکرده معشوق برود...
همه جا تاریک و بی رنگ و بو می شود عاشق ناکام نیماند و وا اسفا... خدا آن روز را برای کسی نیاورد... عاشق افسرده ، عاشق بی روحیه بدون میل به خوردن حتی بهترین غذا... عاشقی که تا شب گذشته از عشق معشوق خودتا صبح بیدار می ماند و با ذوق آهنگی که معشوقش دوست داشت را گوش میداد از امشب شبی کذایی، تا صبح بیدار میماند با اشک فقط اهنگ های غمگین گوش می دهد و اشک میریزد اشکی که تا دیروز از شدت عشق به معشوقش بود اکنون تبدیل به اشکی شده که از ناراحتی و دل تنگی بر گونه هایش جاری میشود.افسوس که چقدر دلگیر است....
چه چیزی لبخند گذشته اش را به او باز میگرداند...؟!
و دیگر هیچ..........
چه باید کرد....؟