زندگی صحنه ی مبارزه است...
چه باید کرد؟ با این همه ظلم و ستم چه باید کرد؟ با این همه قدرت طلبی و بی عدالتی چه؟
توان رویارویی نیست، شخصیتم اهل جنگ نیست...
مرا علاقه ای به زندگی دیگر نیست...
کسی هست که گوید این همه ستم آخر چیست؟
مگر در وجود و سینه یمان جای دل نیست؟
دل من دیگر خسته شده مغز من نالان است چون زبانش تند است! مگر در وجودش ذهن و دل نیست؟!
به گمانم او را به جهانی دیگر اعتقادی نیست!
نالان به خدای آسمان رو کنم و گویم مگر ما را دو دست نیست؟! گفت بگو
گو بگو تا توانی هم بگو دست دیگرت هم خواهد گفت...!
من مدامت هستم من هم میگویم فلانی تو بگو تا توانی تلخ بگو چه عجب جوابت را دستت می دهد
پس تو ای مظلوم من، پرپر شده گل سرخ رز من.
با چشمان بازت اندکی صبر پیشه کن... جهنمش در راه است و بهشتش برای تو...
