باران آرامش
زندگی عرصه ی جنگ و پیروزی است و بازیگرانش ما انسان ها. افرادی که با حق انتخاب خود زندگی سخت یا آسان را برای خود می سازند ، اما... همه ی ما می دانیم که زندگی مطلقا خوب و آسان یا مطلقا بد و سخت نیست. سختی و مشکلات برای همه و در تمام زمان ها وجود دارد. لکن اگر توجه شود این نتبجه به ذهن انسان خطور میکند که عکس العمل ما انسان ها است که باعث سختی یا آسانی زندگی می شود.
داشتن سلامت جسم و روح و آرامش می تواند بهترین اهداف زندگی باشد.
هر انسان در زندگی گاهی شاد است و گاهی ناراحت.
قطعا همه ی ما شاد بودن را می پسندیم.
برای داشتن روحیه ی شاد باید ابتدا غم و غصه ها را از دل بیرون کرد.
منمیخواهم عکس العملم در برابر غصه ها، شادی باشد. چونمی دانم که غصه ها تاریخ انقضا دارند. پس اگر زمان ناراحتی بیش ار حد ناراحتی ام را جدی بگیرم فقط روحیه ومتعاقبا جسم خود را نابود کرده ام. با فکر کردن و غصه خوردن چیزی درست نمی شود.
بیایید ناراحتی را مانند یک خیابان تصور کنیم که زمان شروعش باید مسیری طی شود تا به پایان برسد.
می توانیم این خیابان را با بی خیالی و توکل و شادی یا با غصه خوردن به پایان برسانیم.
الان همه ی ما با هم لبخندی بزنیم یک دفتر یادداشت برداریم و مسائلی که مارا ناراحت و روحمان را درگیر کرده بنویسیم. نوشته ها را مرور کنیم و با تمام وجود اشک بریزیم.طوری گریه کنیم که گویی با جاری شدن هر قطره اشک ، دلخوریمان هم دور ریخته شده است.
همه ی ناراحتی ها، حرف های نگفته، کینه ها، نگرانی ها، دلشوره ها و استرس ها را با اشک از جسم و روحمان خارج کنیم. می دانم سخت، ولی ممکن است.
میخواهم خودم به خودم کمک کنم. خودم دستم را بگیرم و از جا بلند شوم. نمی خواهم دردی را در دل بگذارم.مبادا روزی شیشه ی قلبم پیش غریبه ترک بردارد و بشکند.
دستم را میگیرم. کسی مسئول دردم نیست. و من نیز...
میخواهمعبور کنم. وقتی می توانمتوجه نکنم.چرا غصه را در آغوش بگیرم؟ او را نیازی بهنوازش نیست. باید فراری اش دهم.
می خواهم به زندگی فرصت دهم. باید بلیطی بگیرم. غصه را به سفر راهی کنم. سفری غیر برگشت و لایتناهی.
مرا علاقه اینیست که باز گردد. او را رفاقتی نیست.
دلم امانت است، امانتی از طرف پروردگار. پس غصه در آن ورود ممنوع است. باید امانت دار خوبی باشم.
مالکش با ما و بیننده است . گر امانتی به ما داده خودش هم نیز همراه است.
فکر و غصه ام که زیاد می شود می گوید سنگین است به دست من بسپار یاری ات میکنم. همه ی راه را گویم خداوندا مرا تاب و تحمل غصه های بس کوچک را هم نیست. دستانم خسته شده، قلبم می گوید بس است ، ذهنمنالان است و چشمانم گریان.
خداوند نگاهی می اندازد و می گوید: انسان! دریاب! تو جزئی از منی. صبرمزیاد است، دلم را نشکن.
بغضم می شکند و می گویم: خداوندا مرا دیگر بس است.
خداوند اشکم را پاک می کند و می گوید: تک من را داری. تو را دیگر چه است؟! اشرف مخلوقاتی، معنی غصه چه است؟! غم های سنگین و سبکت را به دستان من بسپار ارزشت بالاتر است.
گویم خداوندا ذهن من از درک معنی حرف تو گاهی عاجز است.
گویدش تو را همین ذهن کافی است.
گویم بارالها گفته بودی ارزشم بالاتراست.
مالک هفت آسمان گوید: دقتت بس کوچکاست.
پس از تامل گفتم: بارالها باز هم من عاجزم.
خدای رحمان گفت: گفتم ارزشت بالاتر است نگفتم نسبت به خودم. ارزشت فکر کردن است. مشکلی را من سپردم به تو که فکر کنی، چشمت را باز کنی که مرا بهتر ببینی. آدمک! زندگی چند غصه نیست. زندگی آه و دم است. غصه ها را نشمار.غم تو مال من است.راه تو راه من است.غم فقط مزاحم است. جای من را به مزاحم نسپار. زندگی یک تا سه است.
گویم: بارالها ذهن من هر دم سراسر خواسته است. مالکم فرموده است غصه ها افسانه است تو بخواه در این جا یا که آن جا آماده است.
بار اله می گوید: فکر تو آشفته است.این همه فکر و خیال واسه چه است؟ بودن در این دنیای فانی است؟ به حال تو چرا آهی است؟
گفتم: بارالها مرا راهی است؟
مالک هر دو جهان گفت: بله راهی است. غصه کفر و کین است. خواسته بی تمهید است.زندگی فانی است. آدمی کم فکر است.
با تعجب گفتم: عقلمان شیرین است.
گفت: توجه کم است و توقع بالا.
گفتمش حرفتان بس والا!
بار اله گفت: توقع پایین، توجه بالا.
من به ایشان گفتم: بارالها مراحرفی نیست. از خجالت دگر رویی نیست. ندانسته به جای تو به چه فکر می کردم.تا تویی هست غصه را نایی نیست. مرا به شخصه مرامی نیست. که اگر بود تورا می شناختم، که اگر بود همیشه به تو فکر می کردم. اما... وا اسفا...! آه که چشمانم تو را می دید و حس می کرد وجودت را ولی جای حمد تو پیش خود، هر دم از غصه ها میزد. فکر نکرد آخر که چه. بار الها به گمانم می دانم. بار الها که تویی درمانم.
اگر الان دنیا برای کرونا بیمار است و اگر سایر بیماری ها.اگر هم سیل است و زلزله است. اگر زمین از اموات پر شده است. مقصر ما و خواست تو است.مثل کور و کر و گنگ ساکتیم دستمان بالا است و طالب مادیاتیم. به گمانم که نشد بیشتر شکر کنیم و گاهی بگوییم که بس است ممنونیم!
به زن همسایه، پسر مش قاسم، به فلانی و فلانی و فلانی نعمتی بیش تر از پیش بده، تا که هر شب نخواهد با خجالت بطلبد تکه نانی. بارالها تو به همه و همه ی مردم دنیا برسان کمکی. بارالها هیچ گاه من نگفتم که خداوندا! ای مهربان از من بگیر، کینه را از من بگیر، دشمنی ها و عداوت، حسادت و خساست.
بارالها بی توجه بوده ام به مرامت به وجودت به نعماتت، وا حسرتا بر من... .
بارالها تو چقدر خوبی و من بد، تو صبور و مهربونی. بار الها انقدر شرمسارم که خجالت می کشم چیزی بخواهم. تو انقدر با مرام و معرفت ، من نمکنشناس و ناشکر. بارالها در همه حال شکرت را گویم. غصه ای نیست چون تو هستی. تو مالک همه ی دنیایی و همه چیز دست تو و به خواست تو است.پس من اگر غصه خورم یعنی کفر ورزیده ام. خدایا العفو . بارالها در همه حال شکرت، شکرت، شکرت.
چه بسا اگ این اتفاق هایی که به اصطلاح خودمان بد است نمی افتاد اتفاق بدتری انتظارمان را نمی کشید. بارالها چگونه شکر گویمت که لایقت باشد، چگونه؟
خداوندا تاکنون با بی توجهی تنها غصه می خوردیم والبته با این غصه خورون به روح و جسممان هر پند کم ولی آسیب می زدیم. حال که اندکی به تو نزدیک تر شده ایم میخواهیم خود را با نعمت تو درمان کنیم.
جسمی که ما داریم متعلق به تو است و درمان هر دردی از وظایف ما می باشد.
بارالها میخواهم روحیه ام را تقویت کنم ، به سراغ نعمت های تو می روم.
می دانیم که مصرف امگا۳ ، منیزیم،آهن، ویتامین ب ، ویتامین دی، ویتامین سی و زینک مفید است . حال باید بررسی کنیم که منابع غذایی هر ویتامین چیست؟
آری، امگا۳ در ماهی ، آجیل خصوصا گردو، سویا، دانه ی گندم، تخم مرغ غنی شده با امگا۳ .
منابع غذایی منیزیم: آجیل و خشکبار ، حبوبات، میوه و سبزیجات است.
خدارو شکر.
حالا منابع غذایی آهن: تخم مرغ، جگر، دل، قلوه، گوشت قرمز ، پرتقال، گریپ فروت، گوجه فرنگی، کلم پیچ و شلغم .
چه عالی! خداوندا باز هم شکرت
منابع غذایی ویتامین ب: برای ویتامین ب۱ غلات سبوس دار، و برای ویتامین ب۶ و ب۱۲ دل و جگر و قلوه و شیر و مرغ و غلات و حبوبات است.
ویتامین دی با قدم زدن زیر نور خورشید.
ویتامین سی در پرتقال و نارنگی و هویج وجود دارد
مصرف روزانه ی لبو و شلغم فراموش نکنیم.
برای داشتن روحیه ای شاد چای زعفران، جعفری و جوشانده ی بابونه عالی است.
منیزیم مانند یا آرام بخش طبیعی عمل می کند.
از امروز سپاس گذاری را فراموش نمی کنم. همیشه لبخند می زنم. ورزش می کنم. به پیاده روی میروم. اشیائی که خاطرات بد را مرور می کند دور می ریزم. به تفریحات سالم می روم. به درست بودن کارهایم فکر می کنم. کتاب می خوانم.لبخند می زنم.اتفاقات خوب زندگی ام را مرور می کنم و نفس عمیق می کشم. گاهی آتش روشن می کنم و از چیزهای کوچک لذت می برم. به صورت داوطلبانه کمک می کنم و به خودم پاداش می دهم.
از این به بعد فقط شکر می گویم، این همه گلایه کردم و گاهی ناراحت بودم، دیگر کافیست. حال فهمیدم که همه بیهوده بود . و حال با امید رحمت و بخشش خداوند فقط شکر میگویم و از همه ی نعمات خداوند لذت می برم. و سعی می کنم که دعا کردن و کمک رسانی را فراموش نکنم.
بارالها از گناهان ما درگذر و خودت به راه راست هدایتون کن. دعاهای همه را مستجاب کن.
الهی آمین، آمین یا رب العالمین... .