پارت ۱۰:
مادر با تعجب به نیما که با ظاهری آراسته از پلهها پایین میاومد، نگاه کرد.
براش عجیب بود که نیما این وقت صبح بیدار شده.
در جواب سلام، صبح بخیر نیما گفت: سلام پسرم، بیا همراه پدرت صبحونه بخور. خیر باشه این وقت صبح بیدار شدی؟!
نیما همونطور که ساعتش رو دور مچ دست میبست، گفت: از امروز میخوام برم سر کار.
برق شادی تو چشمای مادر درخشید و رو به شوهرش گفت: دیدی گفتم ناصر، نیما بچهای نیست که جلو حرف من و تو واسته.
چقدر گفتم باهاش با مهربونی و ملایمت رفتار کن. برو دستشو بگیر و بیارش تو مغازه اما تو گوش نکردی.
نیما الان خودش میخواد بیاد پیش تو کار کنه.
نیما لحظهای وسط پذیرایی مکث کرد؛ طوری که بتونه داخل آشپزخانه رو ببینه و در جواب مادرش گفت:
نه مادر جون، قرار نیست پیش بابا کار کنم. گشتم یه کار پیدا کردم و از امروزم کارم شروع میشه، خداحافظ.
مادر نیما که تا این لحظه فکر نمیکرد قضیه اینقدر جدی باشه، روی صندلی آشپزخونه نشست و سرش رو میان دو دستاش گرفت و زیر لب گفت: ای وای، کی میخواد این جنگ اعصاب تموم بشه.
پدر گفت: وقتی پول تو جیبش نباشه، عشق و عاشقی یادش میره. دختره هم که بیعقل نیست با همچین پسری زندگی کنه.
مادر با آه جگر سوزی گفت: آره بی عقل من بودم که با نداری تو ساختم و الان مشکل مالی نداریم اما دلخوشی هم نداریم.
ناصر که حوصله غر زدنهای زنش رو نداشت، چای آخر فنجونش رو هورت کشید و رفت.
**********
نیما با گامهای بلند از نگهبانی عبور کرد و به ساختمان اصلی شرکت پدر ساناز رسید.
تو تموم طول مسیر به حرف آخر آقای فرهادی فکر میکرد که اگه ساناز مشکلی داشته باشه یا بعدها مشکلی پیدا کنه، تو پاش وامیستی یا نه؟
بعد با خودش گفت پدره و از این دست دلشورهها.
به میز منشی نزدیک شد و از دور دید که منشی با کسی در حال صحبت کردنه.
نزدیکتر شد.
فردی که تا این لحظه پشت به نیما قرار داشت برگشت و نیما از دیدنش متعجب شد.
ساناز بود.
در حالی که تا امروز به نیما در مورد اینکه توی شرکت پدرش کار میکنه یا نه، حرفی نزده بود.
ساناز رو به منشی گفت: من ایشون رو به سمت محل کارشون هدایت میکنم و بعد با اشاره دست مسیر رو به نیما نشون داد.
چند قدمی که از منشی دور شدند، ساناز نیم نگاهی به نیما کرد و گفت: اولین روز کاری ۱۰ دقیقه دیر کردید جناب نیما شادمان.
– تو که میدونی مسیرم دوره و وسیله هم ندارم. راستی اینجا چیکار میکنی؟
ساناز با جدیت گفت: خب من رئیستم اینجا.
بعد با عشوه و لوندی زنانه ادامه داد: حالا اگه قسمت شد و بهت بله گفتم، میزارم تو خونه تو رئیس باشی.
نیما و ساناز وارد سوله بزرگی شدند که در اون بیشتر از اون که کارگر وجود داشته باشه، ماشین آلات و ابزارهای مختلف بود که نیما خیلی هم از اونها سر در نمیآورد.
ساناز به سمت سه چهار نفری که در اون سوله بودند و تعمیرات قطعات و دستگاههای الکترونیکی این کارخانه رو انجام میدادن رفت و گفت:
مهندس شادمان از امروز کنار شما کار میکنن.
سپس به نیما اتاقی رو نشون داد و گفت که میتونی اونجا لباست رو عوض کنی و لباس کار بپوشی و مشغول شی.
بعد آهسته به نیما گفت: بعد کارخونه منتظر باش تا با هم بریم...
بن بست تقدیر:
پارت ۱۱:
ساعت حوالی ۵ عصر بود که نیما و ساناز از درب کارخونه خارج شدند.
نیما از ساناز پرسید: راستی، چرا تا حالا بهم نگفته بودی که تو کارخونه پدرت مشغول کار هستی؟
– چون واقعاً اینجا کار نمیکنم اما وقتی قرار شد تو اینجا کار کنی، منم تصمیم گرفتم بیام در کنارت باشم
و یه چیز دیگه حدود ۷۰ درصد سهام این کارخانه متعلق به منه و فقط ۳۰ درصدش متعلق به پدرم و مادرمه.
– چرا پدرت همه سهام کارخونه رو به نام تو زده؟
– داستانش مفصله.
نیما لحظه مکث کرد و بعد گفت: پس پدرت منو اینجا استخدام نکرده؛ تو استخدام کردی. سپس فوتی کرد و ادامه داد: دیدم دیروز هیچ شرط و شروط و سختگیریهایی واسه استخدام من نداشت. نگو همه چی فرمالیته بود. خوشم اومد خواستی احترام پدرتو حفظ کنی ولی…
ساناز که متوجه دلخوری نیما شده بود گفت: خب الان چرا از این موضوع ناراحت هستی؟ من حقیقت رو بهت گفتم حالا یه روز دیرتر.
نیما با صدای تقریباً بلندی گفت: ساناز ببین برای من مهم نیست که تو سهامدار این کارخونه هستی یا بابات. من دارم برای شما کار میکنم و کارگرتون هستم.
– نیما چرا عصبانی میشی؟ من بهت این پیشنهاد و دادم. خودت هم قبول کردی. مگه تو بیاحترامی از من و بابام دیدی که این حرفو میزنی؟
والا به خدا خودمم موندم. من همه تلاشمو برای به هم رسیدنمون دارم میکنم، اون وقت تو اینجوری جواب منو میدی. واقعا دارم ازت ناامید میشم.
نیما توی دلش حق رو به ساناز میداد. برای همین حرفی نزد و ساناز همه عصبانیتش رو با فشردن پدال گاز خالی کرد.
چند دقیقه که گذشت، نیما از حرفها و رفتاری که کرده بود پشیمون شد. برای همین رو به ساناز گفت: تا حالا عصبانیتت رو ندیده بودم؛ جدی میشی بیشتر دیوونت میشما.
این بار ساناز بود که سکوت کرد و خودش رو به نشنیدن زد.
نیما با شیطنت لپ ساناز رو کشید و گفت: دیوونه، خودت میدونی که دنیا بدون تو واسه من هیچ ارزشی نداره. به خدا، به جون خودت ساناز قشنگم، لحظهای نیست که بهت فکر نکنم. لحظهای نیست که واسه به هم رسیدنمون رویا بافی نکنم؛ اما انگار همه چی به هم ریخته.
همه حمایتهای پدرمو از دست دادم. خودم یه آدمی هستم که هیچی تو بساطم نیست. از طرف دیگه پدرت به من میگه ساناز من، تو ناز و نعمت بزرگ شده، میتونی از پس خواستههاش بر بیای.
– من از تو چیزی خواستم نیما؟
– اگه تو چیزی نمیخوای از سر دوست داشتنه، اما نمیخوام غرورت و شخصیتت پیش پدر و مادرت له بشه. میخوام سر بلندت کنم.
– اگه واقعاً میخوای سربلندم کنی، حرفای منو گوش بده.
– مگه تا حالا غیر این بوده خوشگلم!؟
– نه نبوده، بعد اینم هرچی من میگم تو بگو چشم، اوکی؟
الان اهرم فشار پدرت اینه که تو کار نداشته باشی، تا هیچکس به تو زن نده، اگه کار داشته باشی و خونه هم داشته باشی و زندگیت تامین باشه، اونا هم آسه آسه کوتاه میان
مگه تو همینو نمیخوای نیما؟
– چرا خب
ساناز فرمون رو محکم به سمت راست چرخوند. صدای ساییده شدن لاستیک رو آسفالت خیابون بلند شد و ماشین جلوی یه آبمیوه فروشی توقف کرد.
سپس رو کرد به نیما گفت: بپر برو یه آب آلبالوی مشتی بگیر و بیا که برات یه سورپرایز دارم.
ادامه دارد....