
پارت ۱۶
نیما مثل قایق شکستهای که اسیر طوفان شده، احساس سردرگمی و غرق شدن داشت.
ته دلش خوب میدونست که حرفهای ساناز ذرهای تردید تو وجودش ایجاد نکرده، اما این حقیقت زندگی ساناز مانع بزرگی برای به هم رسیدنشون بود.
با خودش فکر میکرد که اگه خانواده من این جریان رو بدونن، شاید مخالفتهاشون رو جدیتر کنن و اون وقت با چالشهای سختتری روبرو میشم.
از طرفی به خودش میگفت، این مسئله زندگی خصوصی سانازه و اگه قرار باشه به کسی مربوط بشه، فقط و فقط من هستم. پس اصلاً خانوادم چیزی از این موضوع نباید بفهمن.
از نظر نیما این مسئله اونقدر کم اهمیت بود که حتی از ساناز نپرسیده بود که چطور پدرش رو از دست داده.
با خودش گفت کمی که از این ماجرا گذشت و ساناز آرومتر شد، حتماً ازش میپرسم، اما چند دقیقه بعد گفت چه فرقی میکنه، مرگ مرگه.
دیگه حالا تصادف کرده باشه یا بر اثر بیماری فوت کرده باشه.
کشمکش درونی و صداهایی که مثل باد توی ذهنش میگذشت، موجب شده بود تا دنیایی از فکر و خیال و سوال براش پیش بیاد.
سوالهایی که میدونست اگر اونها رو دونه دونه از ساناز بپرسه، نتیجهای جزء ناراحت کردن ساناز و دلخوری عایدش نمیشه و اگر هم نپرسه هزاران هزار پاسخ برای هر سوال پیدا میکنه و این سردرگمی عذابش میداد.
صدای ضربهای که به در خورد، نیما رو از فکر و خیال بیرون آورد.
نیم خیز روی تخت نشست و نگاهی به در انداخت.
نیلوفر در چهارچوب در ظاهر شد و گفت: خواب که نیستی داداشی، میتونم بیام تو اتاق.
نیما با سر تایید کرد.
نیلوفر روی صندلی پشت میز تحریر نیما نشست و گفت: نیما جون درسته من خواهر کوچیکت هستم، اما از بچگی هر بار تو گندکاری کردی، من جمعش کردم. اینو قبول داری؟
نیما لبخندی زد و گفت: آره، حرف حقو میزنی.
– این بارم دلم نمیخواست، تو رو اینجور معلق بین زمین و آسمون ببینم. میدونم عشق چیز عجیبیه. آدم وقتی دلش با یکی باشه، دوست داره هرجور که شده بهش برسه. اینو با همه وجودم درک میکنم.
نیما نگاه پرسشگرانه کرد و گفت: یعنی چی نیلوفر، کسی تو زندگیته؟
نیلوفر نفس عمیقی کشید و گفت: آره، اما مسئله مهمتر الان، تو و ساناز هستید. میفهمم که این دوست داشتنه که باعث شده تا حالا قید همو نزنید و خیلی سختیها رو واسه رسیدن به هم تحمل کنید.
رابطه پدر و پدر فریماه هم که شاید مثل قبل نشه، اما کم کم اوکی میشه. من با پدر صحبت کردم اون عصبانیت روزای اول رو نداره. بهش گفتم: بابا اگه تو حاضر نشی بیای خواستگاری، چند صباح دیگه نیما تو روی ما وامیسته و بدون اجازه تو میره دست ساناز رو میگیره و میره زیر یه سقف.
– پدر چی گفت؟
– میدونی که وقتی حرف منطقی میزنم، سکوت میکنه و یه سیگار روشن میکنه. همین کارو کرد.
– خوب حرف آخر پدر چی بود؟
– گفت حاضره فقط و فقط یک بار بیاد خواستگاری. اگر شرایط سختی خانواده ساناز برات نداشتن و سنگ پیش پات ننداختن، بابا هم اوکیه با این ماجرا.
نیما که به کل ماجراها و حرفهای ساناز در مورد پدر و مادرشو فراموش کرده بود، جستی زد. از جاش پرید و نیلوفر و محکم بغل کرد و لپشو بوسید.
بعد یهو گفت حالا نمیگی عاشق کی شدی؟
نیلوفر لبخندی زد و گفت: مربی سنتورم. چند وقتی میشه با هم صحبت می کنیم و قصدش جدیه، اما فعلا گفتم پا پیش نذارن. حالا ایشالا ماجرای شما ختم بخیر بشه تا بعد…
پارت ۱۷
نیما تو پوست خودش نمیگنجید.
مثل پرنده سبکبال که بعد از فرسنگها پرواز کردن به مقصد رسیده و میتونه نفسی تازه کنه، حس آرامش عجیبی داشت.
هرچند از صبح ندایی در درونش نهیب میزد که شاید جلسه خواستگاری امروز اونطور که دلش میخواد پیش نره.
اتفاقها و حرفهایی رخ بده که باب دل خودش و ساناز نیست، اما نمیخواست روزی که مدتها منتظرش بود رو با افکار و انرژی منفی خراب کنه.
انگار میلاد دوستش و آرایشگرش هم متوجه شد که استرس عجیبی بر نیما حکم فرماست. همینطور که جلوی موهای نیما رو حالت میداد و با تافت فیکس میکرد، گفت: چیه شادوماد! این شتریه که در خونه همه میخوابه. اینقدر استرس نداشته باش. اول و آخر عاشق و معشوق به هم میرسن. اون واسه قدیما بود که فرهاد به لیلی نرسید.
نیما در حالی که میخندید گفت: آفرین اسطورههای عاشق هم که خوب میشناسی، آره مجنونم به شیرین نرسید.
نیما بعد از آرایشگاه به سمت گل فروشی رفت و باکس گل رز قرمزی که مطابق میل ساناز بود رو تحویل گرفت.
خودش دلش میخواست دست گل بزرگتر و لاکچریتری سفارش بده، اما ساناز خیلی از تجملات و ریخت و پاش زیادی خوشش نمیاومد.
به سمت خونه رفت. نیلوفر که از چند ساعت قبل مشغول درست کردن کاپ کیکهای سفارشی مراسم خواستگاری بود.
اونها را به آرومی داخل باکس شیشهای قرار میداد و با روبان و گلهای قرمز اطراف اون رو تزیین میکرد.
نیما نمیتونست خوشحالی خودشو پنهون کنه. حتی در برابر نگاههای پر از سرزنش و غمگین پدر باز احساسات خودشو بروز میداد.
پدر انگار هنوز با این قضیه کنار نیومده بود و فقط به خاطر خوشحال کردن دل پسرش و اینکه امیدی برای وصلت فریماه و نیما نمیدید قبول کرده بود بیاد خواستگاری.
برعکس پدر، خوشحالی رو تو چشمهای مادر نیما میشد دید.
تو تمام طول مسیر سکوت عجیبی تو ماشین حکمفرما بود. فقط گاهی نیلوفر با شوخیها و سر به سر گذاشتنهاش سعی میکرد فضای سنگین رو کمی عوض کنه.
خونه ساناز اینا تو بالای شهر قرار داشت که از لحاظ وسعت و زیبایی به گرد پای ویلای کردان که نیما دیده بود نمیرسید.
به محض ورود پدر و مادر ساناز یا همون عمه و شوهر عمه ساناز اینقدر گرم و صمیمانه استقبال کردند که پدر نیما گره اخماشو باز کرد و صلاح ندونست که در برابر این همه خوش برخوردی بد اخلاقی رفتار کنه.
مثل همه خواستگاریها اولش حرف کار و زندگی و صحبتهای روتین و عادی بود. نیما همونطور که ساکت نشسته بود، هر از گاهی به مادر نگاه میکرد که به ساناز لبخند میزنه.
نیما با خودش فکر میکرد، مادر هم موافق این وصلته و خیلی راحتتر میتونه پدر رو به این ازدواج متقاعد کنه.
مادر که گویا از حرفهای تکراری پدر ساناز و شوهر خودش حسابی کلافه شده بود، با خنده گفت: دیگه از هر دری گفتیم، اگه اجازه بدید تکلیف این دو تا جوون عاشق و مشخص کنیم.
پدر ساناز با احترام گفت: اجازه ما هم دست شماست. چرا که نه؟ ما هم جوون بودیم عاشقی کشیدیم. میدونیم بد دردیه و بعد ادامه داد؛ دیگه این روزا مهم اینه که پسر و دختر همدیگرو دوست داشته باشن و شرایط همو بپذیرن. ما هم به عنوان خانواده و بزرگتر حمایتشون میکنیم. مگه نه آقای شادمان؟
یه نکتهای هم بگم، من بین داماد و دخترم هیچ فرقی نمیذارم. وقتی ساناز جون به من گفتند که آقا نیما رو برای کار توی شرکت استخدام کنیم، من هیچ مخالفتی نکردم. چون آرامش دخترم در گرو آرامش پسر شماست.
پدر نیما کمی از این حرف شرمنده شد و گفت: بله آقای فرهادی شما درست میگید. دیگه دوره زمونه عوض شد و باید به ساز جوونا رقصید. البته ما هم چیزی جزء خوشبختی بچهها نمیخوایم.
پدر ساناز گفت: اگرچه این بچهها مدتهاست که دارن حرفاشونو میزنند اما باز برن روی تراس، حرفهای جدی آخر و اتمام حجتها رو هم بگن.