پارت ۱۲
نیما با دو تا لیوان آب آلبالو وارد ماشین شد و همین طور که لیوان ساناز رو به دستش میداد پرسید: خب خانم خوشگله، چه سوپرایزی واسه ما داری؟
– عجله نکن، فقط میخوای به خانوادت اطلاع بده. چون ممکنه خیلی طول بکشه.
– مسئلهای نیست، کسی نگران من نمیشه.
–ای بابا عجب خونوادهای داری تو، دلواپس گل پسرشون نمیشن… ولی نیما اگه یه روز، یه لحظه جایی بری و به من نگی، مطمئن باش تنها در صورتی میبخشمت که مرده باشی و نتونی خبر بدی، وگرنه خودم سرتو میبرم میذارم رو سینهت… عشق من این مدلیه. شیر فهم شد.
– چه لاتی شو پر کردی، واسه ما رو نکرده بودی این هنراتو!
– آدم که همه هنراشو یه باره رو نمیکنه، آسه آسه رو میکنم که دلتو نزنه.
نیما همینطور که از شیشه پنجره بیرون و نگاه میکرد و با نی آب آلبالو میخورد، به این فکر کرد که چقدر زندگی با فریماه سخت و بی روح میشد. تو دلش گفت چه کار خوبی کردم که خدا ساناز رو سر راهم قرار داده.
ساناز با آرنج ضربهای به نیما زد و گفت: کجا سیر میکنی؟
سپس ماشین رو استارت زد و حرکت کرد.
نیما ازش پرسید: کدوم مسیر میری؟
ساناز گفت: کردان.
نیما گفت: خیلی راهه تا اونجا که.
– گفتم بهت که، ممکنه دیر بشه، میخوای برگردیم؟
‐ نه، بزن بریم، ببینیم سوپرایزت چیه!
ساناز صدای ولوم ضبط ماشین رو بلند کرد و رو به نیما گفت: عشقم این آهنگ و به تو تقدیم میکنم و بعد همراه خواننده شروع به زمزمه کرد:
تو دونسته بودی
چه خوش باورم من
شکفتی و گفتی
از عشق پرپرم من
تا گفتم کی هستی؟
تو گفتی یه بیتاب
تا گفتم دلت کو؟
تو گفتی که دریاب
قسم خوردی بر ماه
که عاشقترینی
تو یک جمع عاشق
تو صادقترینی
همون لحظه ابری
رخ ماه و آشفت
به خود گفتم ای واااای
مبادا دروغ گفت
نیما بیشتر از اینکه به موزیک گوش بده، عاشق سرزندگی، هیجان و عشق تو چشمای ساناز شده بود.
لحظات کنار ساناز برای نیما اینقدر قشنگ و دلنشین بود که اصلاً متوجه گذر زمان نمیشد.
دلش میخواست زمان از حرکت بایسته و ساعتها فقط و فقط ساناز رو تماشا کنه. کنار ساناز باشه. باهاش حرف بزنه و حس خوشبختی رو با همه وجودش در آغوش بکشه.
آفتاب غروب کرده بود و هوا رو به تاریکی میرفت که ساناز وارد یک خیابان فرعی شد و چند متر جلوتر از داخل ماشین ریموت رو زد. در مشکی بزرگی که دو طرف اون، دو مجسمه شیر قرار داشت، از هم باز شد.
نیما حسابی متعجب شده بود و به ساناز گفت: اینجا کجاست؟
– اینجا خونهایه که قراره با هم زندگی کنیم.
ساناز وارد حیاط سنگ فرش شد که تا چشم میکرد درختهای میوه، اطراف اون رو پوشونده بود.
درب مشکی پشت سر ماشین ساناز بسته شد و ماشین از جاده باریک بین درختها، که منظره بهشتی خلق کرده بود، عبور کرد.
نیما متوجه یک سوئیت تقریبا ۶۰ متری شد که کمی بعد از در ورودی قرار داشت. به نظرش خونه سرایداری میاومد، اما انگار کسی در اون زندگی نمیکرد.
ماشین ساناز مقابل یک عمارت دو طبقه که به شکل هنرمندانهای با نمای سیمان بری سفید، کند و کاری شده بود، توقف کرد.
ستونهای بلندی که از زیر سقف به زمین رسیده بودند و پلههایی که از دو سمت عمارت به طبقه دوم میرفتند، جلوه باشکوهی به ساختمان بخشیده بود.
پارت ۱۳
نیما هاج و واج به اطرافش نگاه میکرد.
محوطه ویلا اونقدر بزرگ بود که نیما ابتدا و انتهای اون رو نمیتونست ببینه.
همونطور که از ماشین پیاده میشد، چند قدمی به سمت جلو رفت و در قسمت راست یک استخر بزرگ روباز دید که انگار سالها بود رنگ آب رو به خودش ندیده.
کاشیهای آبی فیروزی استخر بر اثر گرد و خاک به رنگ طوسی در اومده بود و کف و اطراف استخر پر از برگ درختان چنار بود.
ساناز همونطور که از پلههای عمارت بالا میرفت و صدای نازک پاشنه کفشش با سنگهای مرمر پله سکوت باغ رو می شکست، داد زد: نیما جون بیا دیگه.
نیما به خودش اومد و به سمت ورودی عمارت حرکت کرد. به ساناز رسید و گفت: اینجا کجاست؟
ساناز همونطور که روی مبل ولو میشد و کفشهای پاشنه بلندش و از پا در میآورد و نفس راحتی میکشید گفت: اینجا قراره خونه یه عروس دوماد خوشبخت بشه. من و تو دیگه.
– واقعا دارم تعجب میکنم، شوخی میکنی؟
– شوخی چیه نیما. اینجا ویلای خودمه. سالهاست اینجا نیومده بودم، اما دلم میخواد دستی به سر روی اینجا بکشیم و همین جا زندگی کنیم.
یکم به محل کارت دوره. ولی خب خیلی مهم نیست. رئیست خیلی مهربونه!
– چرا ایستادی؟ بیا بشین.
– راستی ساناز، اون سوئیت کوچیک جلوی در ورودی باغ برای کیه؟
– ساناز اخماشو تو هم کرد و گفت: هیچ وقت سمت اون سوئیت نرو.
بعد که مکث نیما رو دید ادامه داد: من اونجا آدمایی که ازشون خوشم نمیاد رو نگه میدارم. اینقدر بهشون گشنگی میدم تا بمیرن.
لحن ساناز اونقدر جدی بود که نیما نتونست چیزی بگه و با نگاهی پرسشگرانه ساناز رو نگاه کرد.
ساناز زد زیر خنده و گفت: دیوونه، آخه من قاتلم مگه.
سپس سمت قهوه ساز رفت و شروع کرد به آماده کردن قهوه.
همینطور زیر لبش حرف میزد و میخندید.
نیمای دیوونه چرا تو شوخیهای منو باور میکنی.
راستی نیما نگفتی از اینجا خوشت میاد؟
– آره قشنگه، ولی…
– ولی چی؟
–حس بدی دارم ساناز. تو بهم کار دادی. تو میگی بیایم اینجا زندگی کنیم. یباره خرج عروسی هم بابات بده. یه جورایی غرورم انگار له میشه.
ساناز روی کاناپه چرمی مشکی کنار نیما نشست. در حالی که کمی بدنش رو به سمت نیما کج کرده بود تا بتونه خوب صورتش رو ببینه گفت: این چیزا اصلاً واسه من مهم نیست. من دلم میخواد کنار هم خوشبخت باشیم. من همه سرمایه و دار و ندارمو بهت میدم ولی فقط از تو یه قول میخوام.
– چه قولی؟
– اینکه همیشهی همیشه کنارم بمونی. تحت هیچ شرایطی تنهام نزاری. ولم نکنی نیما…من بدون تو میمیرم، اما اگه اون روز برسه جفتمون با هم میمیریم.
نیما دستش رو روی دستهای ساناز گذاشت و گفت: قسم میخورم تا روزی که نفس میکشم کنارت میمونم.
بعد دستای ساناز رو بوسید و با خنده گفت: به شرطی که یه قهوه به ما بدی.