پارت ۱۴
ساناز بلند شد و خرامان خرامان به سمت قهوه بار کوچکی که در گوشه پذیرایی بود رفت.
دو فنجون کوچک قهوهخوری با لبههای طلایی برداشت و اونها را از قهوه لبریز کرد و روی میز جلو مبلی مقابل نیما قرار داد.
همونطور که با قاشق بازی میکرد رو به نیما گفت: چرا تو ماشین سرم داد زدی؟
نیما که متوجه تغییر لحن و رفتار ساناز شده بود گفت: واقعا متاسفم، معذرت میخوام ازت.
ساناز ادامه داد: هنوز رابطه ما جدی نشده و تو هم خیلی ادعای عاشقیت میشه اینجور سر یه مسئلهای که واقعاً من مقصر نیستم سرم داد میزنی.
بعد یک قوطی کوچکی از تو کیفش در آورد و و مقداری از گرد سفید رنگی رو تو قهوه نیما ریخت و گفت: بخور.
نیما مات و مبهوت به ساناز و فنجون قهوه روبروش نگاه کرد و با صدایی که لبریز از تعجب بود گفت: نمیفهمم. چی بود ریختی تو قهوه؟
ساناز دستاشو در هم قلاب کرد و داخل مبل چرمی فرو رفت و گفت: سم سزای کسیه که سر من داد میزنه.
– مرگ؟ شوخی میکنی دیگه؟
ساناز گفت: فکر میکنی برای چی آوردمت اینجا. اینجا ردی از زندگی آدم میبینی. من برای خوشبختیمون هر کاری کردم، اما تو سر من داد زدی.
– ساناز فقط به خاطر یه داد زدن؟
ساناز فنجون قهوهای که توش پودر سفید ریخته بود و برداشت و سر کشید.
نیما هراسان از جاش بلند شد و گفت: دیوونه چیکار میکنی؟
بعد با یه جست، کت ساناز رو از دسته مبل برداشت و گفت: بیا تنت کن، برسونمت بیمارستان.
ساناز با لحنی که نمیشد جدیت، ترس یا عصبانیت رو ازش تشخیص داد: رو به نیما گفت، سم نبود! پودر جوانه گندم بود، اما اگه یک روزی بهم خیانت کنی، دوستم نداشته باشی، دیگه نگات عاشقانه نباشه، هم تو و هم خودمو میکشم نیما.
نیما نفس راحتی کشید. در حالی که دست و پاهاش از استرس میلرزید و نفسش به شماره افتاده بود، چند دقیقهای چشماشو بست.
سرش رو میان دستاش گرفت و گفت: آخه ساناز چرا این کارو میکنی؟ مگه من بدی در حقت کردم؟
– در حق من نه، ولی تو به فریماه خیانت کردی و میتونی با منم این کارو بکنی.
– قشنگم، ماجرای منو فریماه قول و قراری بود که بین پدرامون شکل گرفته بود. منم تا اون روز عشق و تجربه نکرده بودم، اما حالا با تو خوشبختترینم. من تو رو با قلبم انتخاب کردم. محاله روزی از راه برسه که عشقم به تو کمتر بشه.
ساناز گوشیشو روشن کرد و روی دوربین سلفی گذاشت.
سپس کمی خودش رو روی مبل جابهجا کرد تا به نیما نزدیکتر بشه و تو یک قاب جا بگیرن. بعد روی ضبط ویدیو ضربهای زد و گفت: همه حرفهایی که به من گفتی رو تو این فیلم بگو.
نیما خندید و گفت: چی بگم؟
– بگو دیگه… همین که دوسم داری، تنهام نمیذاری. بگو و قول بده.
نیما رو کرد به دوربین و گفت: امروز چهارشنبه ۲۶ فروردین ۱۴۰۵، من، نیما شادمان به ساناز قول میدم که همیشه و همیشه کنارش بمونم. دوستش داشته باشم. تنهاش نذارم و عشق اول و آخرم باشه. سپس با دست سر ساناز رو به صورتش نزدیک کرد و روی موهای مواجش بوسهای زد.
ساناز گفت: این ویدیو و این حرفت برای من از صد تا سند و مدرک با اعتبارتره.
لبخند کمرنگی روی لباش نقش بست و ادامه داد: ترس از دست دادن ترس عجیبیه… یک بار یکی مثل تو که ادعای عاشقی داشت، ولم کرد.
پارت ۱۵
نیما با چشمهایی که از تعجب گشاد شده بود، به ساناز نگاه کرد.
کمی روی مبل جابجا شد.
نفس عمیقی کشید.
آب دهانش رو قورت داد.
انگار انتظار هر حرفی رو داشت، جزء این حرف.
توی ذهنش یک لحظه هزاران سوال صف کشید. سوالهایی که نمیتونست جواب اونها را پیدا کنه.
ثانیه براش مثل یک قرن میگذشت.
نگاهی به ساناز کرد و گفت: چه کسی تو رو ول کرده؟ چرا تا به امروز چیزی به من نگفته بودی؟
ساناز بلند شد. بیتفاوت به حرفی که زده بود و حرفی که از نیما شنید، گفت: میرم شکر بیارم با قهوه بخوری.
نیما هم بلند شد.
پشت سر ساناز به آشپزخونه رفت.
این بار با لحن آرومتری پرسید: چی شده عزیزم؟ من گذشته تو رو قضاوت نمیکنم، فقط میخوام بدونم. اگه دردی هست، بزار هم دردت باشم.
سپس جلوتر رفت.
ظرف شکر رو از دست ساناز گرفت.
به چشماش نگاه کرد.
یه لایه اشک جلوی چشمای قشنگ ساناز رو گرفته بود.
به وضوح میتونست بغض توی گلوش رو حس کنه.
یک لیوان برداشت.
از آب شیر پر کرد و به دست ساناز داد و گفت: بخور عزیزم. انگار از یادآوری یه موضوعی اذیت شدی.
بعد بهش گفت: اگه دوست داری بهم بگو. مطمئن باش، من تحت هیچ شرایطی ولت نمیکنم. چون دوست داشتنم واقعیه.
نفس کشیدن برای ساناز کمی راحتتر شد.
چند جرعهای از آب نوشید و نفس عمیقی کشید.
مجدد به داخل پذیرایی برگشت.
روی نزدیکترین مبل نشست و گفت: من عاشقش نبودم، اما کم کم توی رفت و آمدها بهش علاقهمند شدم.
وقتی حقیقت زندگیم رو فهمید، ولم کرد.
ساناز چشماشو بست تا جلوی ریختن اشکهاشو بگیره، اما از زیر مژههای بلند سیاهش چند قطره اشک روی صورتش ریخت.
در این لحظه هر کس دیگهای جزء ساناز، روبروی نیما نشسته بود و برای گفتن حقیقت طفره میرفت، نیما سرش داد میزد، اما در برابر ساناز انگار حس عجیبی اونو به سکوت دعوت میکرد.
حس کرد توی ذهنش کسی پتک آهنی میکوبه، اما باز هم نخواست حال بد ساناز رو از این خرابتر کنه.
چیزی نگفت و دستهای ساناز رو توی دستش گرفت و نوازشش کرد. چون احساس کرد تو این لحظه به جای سین جیم کردن، همراه بودن کنار ساناز بیشتر جواب میده.
ساناز نفس عمیقی کشید و گفت: چند سال قبل یه آموزشگاه میرفتم که تکنیکهای خودشناسی و خودباوری آموزش میداد. تو اون آموزشگاه کلاسهای هنری دیگهای هم برگزار میشد.
استاد یکی از کلاسهای هنری از من خوشش اومد و خانوادش اومدن خواستگاری.
یکی دو ماهی هم با هم در رفت و آمد بودیم تا بیشتر با خصوصیات اخلاقی هم آشنا بشیم.
تا اینکه یه روز بهش گفتم پدر و مادری که میبینی و الان دارم باهاش زندگی میکنن، پدر و مادر واقعی من نیستن.
اینا در حقیقت عمه و شوهر عمه من هستند. پدر من فوت کرده و مادرم منو تو ۸ سالگی ول کرده و رفته و من از اون روز تا الان مادرم رو ندیدم.
بعد فهمیدن این جریان چند روزی باهام تماس نگرفت و بعد یک روز پیام داد و گفت: حس میکنم ما به درد هم نمیخوریم.
حالا تو هم بعد شنیدن این حرفا چه تصمیمی میگیری؟
نیما گفتم بیای تو کارخونه پدرم، اصلاً کارخونه من کار کنی که حداقل وقتی میای خواستگاری بگی یه کاری دارم. من نمیخوام جلوی خانوادت واستی، اما دلمم نمیخواد تورو از دست بدم.
دیگه صدای ساناز نمیلرزید؛ بلکه اشک به پهنای صورتش جاری شده بود و با هقهق این حرفها رو میگفت: آوردمت این خونه رو ببینی. این خونه مال پدرمه. خونهای که سالهاست توش پا نذاشتم، اما میدونی چرا؟ چون اینجا خاطرات خوبی داشتم. خاطرات خوبی از پدرم، حتی از مادری که منو گذاشت و رفت.
حالا دلم میخواد با تو دوباره تو این خونه خندههامو از سر بگیرم. الان تصمیمت چیه؟