ناپلئون
این جمله برگرفته از کتاب "چه کسی پنیر مرا برد؟!" است. کتابی که ذهن و افکار من را دگرگون کرد و دنیای جدیدی پیش رویم قرار داد.
داستان این کتاب راجع به دو موش با اسم های اسنیف و اسکری و دو آدم کوچک به نامهای هِم و هاو هستند. که در هزارتوی خیالی به دنبال اهداف و سرنوشت خود تغییر میکنند.
در این داستان ما با چهار شخصیت مختلف روبه رو هستیم؛
اسنیف و اسکری (موش ها)، در این داستان شخصیت هایی هستند که خیلی زود تغییر را میپذیرند. و بدون ترس و تردید از دست دادن آنچه که قبلا داشته اند، به دنبال یافتن فرصت های جدید قدم به وادی ناشناخته ها میگذارند.
هِم و هاو (آدم های کوچک)
شخصیت هم و هاو در این داستان نشانگر افرادی هست که در برابر تغییر مقاومت میکنند و از آن بیم و هراس دارند.
هِم کسی است که نمیخواهد تغییر را بپذیرد و به دنبال رسیدن به فرصت های جدید قدم بردارد، چرا که از شکست خوردن و تغییر کردن هراس دارد.
در مقابل هاو، کسی است که پس از مدتی تغییر را میپذیرد و درمی یابد که بدون تغییر نمیتوان به موفقیت دست یافت.
"چه کسی پنیر مرا برد؟!" کتابی ساده اما بسیار عمیق است و به ما میآموزد، که بدون تغییر کردن و خارج شدن از منطقه امن هرگز و هرگز نمیتوانیم به موفقیت برسیم. و ترس از تغییر، اغلب بدتر از خود تغییر است و درواقع درد و رنج بیشتری به انسان میدهد.
《فرصت ها را میسازیم، به دست نمیآوریم. فرصت ها را باید ساخت.》
برنارد شاو
#پله_به_پله #دیجیتال_مارکتینگ_پله_به_پله
#تغییر #موفقیت