کلبه جنگلی

وسط نقشه هایی که هرروز میکشم برای فرار از این زندان ، همیشه به کلبه ای وسط جنگل فکر میکنم.

حتی به اینکه چیکار کنم پیدام نکنن، یا کسی نتونه چیزایی که دارم رو، ازم بگیره هم فکر میکنم.

فرار همیشه باید با نقشه و حساب شده و با حوصله باشه.عجله کنم مثل زندگیم شکست می خورم.

صبر و حوصله من زیاده که تونستم تا الان، توی این زندون دووم بیارم، حتی به صبر چند ساله این نقشه هم فکر کردم ولی چاره ای ندارم ، باید فرار کنم.

نمی دونم توی اون کلبه تو هم هستی؟هیچوقت میشه توی اون کلبه جلوی بخاری هیزمی کنارت بشینم؟اصلا تو ، من و کلبه رو میتونی پیدا کنی وقتی همه رد ها رو از خودم پاک می کنم؟میتونم صدات کنم و "جانم" ازت بشنوم؟ میتونم توی اون تنهایی صورت زیباتو ببینم؟امید دارم به کلبه جنگلی می رسم و آغوش تو وسط جنگل مرا گرم میکنه.