کار

من از وقتی کوچیک بودم یاد گرفتم کار کنم.یادمه 6 ،7 سالم بود بابام منو به زور میبرد سرکار تا کنار دستش فقط وایسم.الان هم دارم شبانه روز کار میکنم نه بخاطر پول بخاطر تو.

یادمه چند سال پیش ،یه مدت خودمو اینقدر مشغول کار کرده بودم که کمتر غصه بخورم نه بخاطر خودم که اذیت نشم، بخاطر تو.

کار همیشه واسم ابزاری بود برای فرار از چیزی که تو باعثش بودی، نه بخاطر سختی های خودم، بخاطر نبودن تو.

الان هم وسط کارم ساعت 12 شب اومدم فقط بهت بگم، دیگه کار هم نمیتونه بهم کمک کنه فراموشت کنم نه بخاطر مشکلات زندگیم بخاطر خوبی ها و زیبایی های تو.

امیدوارم یه روز، تو ،جای این همه کار کردن رو بگیری، نه بخاطر تنهایی هام، بخاطر بودن تو.