قسمت2: خواب
زمانی که من متولد شدم، پدرم فکر نمی کرد با جدا شدن از مادرم، از خیلی چیز های دیگر جدا خواهد شد.دیگر تمرکز نداشت و همان پدر افسرده و ساکت قبل از مادرم شده بود.من که قبول کردم با پدرم زندگی کنم، توانستم کمی جای خالی مادرم را در زندگی اش پر کنم.
هرروز دستم را می گرفت،به من زل می زد و به من می گفت: تو چقدر شبیه مادرت هستی مثل او زیبا و خانم.
من که آن زمان مادرم را ندیده بودم، حرف های پدرم را اغراق آمیز و از روی دلتنگی می دانستم ولی بعدا که بزرگ شدم و عکس های مادرم را دیدم، حرف های پدرم را باور کردم.
شب ها پدرم کنارم می نشست و برایم قصه میگفت تا هردو خوابمان ببرد:
"یکی بود یکی نبود.
روزی با مادرت قرار گذاشتیم بریم خانه و برخلاف روزهای قبل، که ناهار را در رستوران می خوردیم، این دفعه در خانه، باهم ناهار درست کنیم.حدس بزن چی درست کردیم؟"
من: پیتزا
پدرم: معلومه دختر خودمونی شیطون بلا
"بله درسته، مادرت مثل همیشه، مرتب و زیبا و خوش لباس توی آشپزخانه مشغول بود. هردو کنار هم کارها رو انجام میدادیم و گاهی چنان مشغول کار می دیدمش، که از پشت دستم را دور بدنش حلقه میکردم و باهم به آینده ای زیبا در خانه مشترکمان فکر می کردیم.پیتزا آماده شد و با کلی لذت خوردیم.یه چیزهایی کم داشت(خنده ای تلخ کرد) ولی پشت میز ناهارخوری شیشه ای می نشستیم و نظر می دادیم که دفعه بعد چیکار کنیم.بعد از غذا روی کاناپه می نشستیم و برای آینده نقشه می کشیدیم.آن زمان هنوز تو متولد نشده بودی ولی من و مادرت همیشه به تو فکر می کردیم و برای آینده تو نقشه می کشیدیم."
من خودم را به خواب می زدم تا پدرم وقتی به آخر قصه اش می رسد و اشک از چشمان مهربانش سرازیر می شود، خجالت نکشد و فکر کند من متوجه نمی شوم بغضش تبدیل به اشک شده ولی در آن تاریکی شب ،وقتی از بین درب اتاق، باریکه نور چراغ خانه روی صورت ناامید پدرم افتاده بود، اشک هایش را تک به تک می دیدم.
هر دو می خوابیدیم.