
خب، بالاخره از روزی که میترسیدی
نکند برسد
نکند فلان شود و بهمان شود
بالاخره شد،
بالاخره رسید...
ما برای این روز آماده نبودیم
و حتی نمیخواستیم شاید روزی
دستش به ما برسد؛
ولی آدم اگر آدم باشد
نمیتواند ببیند چه میشود،
نه روز های دیگر
بلکه حتی یک ثانیه آنور تر را...
من هم آدم بودم
نه به اندازه دیگران
بلکه به اندازه خودم...
سلام تاریکش سایهای بزرگ
روی زندگیمان انداخت و بدجور
ترسیدیم!
دیگر فرار کردن از احساساتمان
جواب نمیداد
و چپرچلاق عمل میکرد...
ما دلمان را انگار که طلا بود
پشت یک صندوق رمزدار حبس کرده بودیم
ولی احساسات هم خب،
دل دارند!
ندارند؟
چشم هایش را دیده بودی؟
نه! ولی منِ من دیده بود!
او که در من میزیست و مدتها بود
دو دستی خفهاش کرده بودم
داشت در چشمهایش زندگی میکرد...
منِ من، همان من بود،
همانی که سالها از بیرون آوردنش
و دیدنش توی آینه هراس داشتم،
حالا هوس کرده بود
مثل دیگران زندگی کند؛
احساسات داشته باشد،
زنده باشد و حس کند!
من داشتم شکست میخوردم...
من، سالها احساساتم را
مثل یک جعبه جواهر،
در عمق اقیانوس وجودم
کنار تاریکی های ترسناک خیالم
نگه میداشتم...
حالا روی موج ها سوار شده بود و
داشت روی آب میآمد...
تلاشم داشت کوه خاکستر میشد...
من اینهمه مدت سعی کرده بودم
عشق را بیرون از زندگی نگه دارم
تا بتوانم ندای دلم را خفه کنم!
حالا من را نگاه کن...
در دنیای یک نفر غرق شدم
و انگار که چشمهایم کور شده...
توصیف چشم ها دیگر کافی نیست؛
آنها خودشان دو کهکشانند!
جملات دیگران صدایی ندارند...
گوش هایم به شنیدن سمفونی یک نفر
عادت کرده، حتی اگر
آن سمفونی
فقط یک سلام ساده باشد!
وقتی که بالاخره وجودم را جایی جا دادم،
خودم را آرامش دادم،
دلم مثل یک بچه کوچک
که انگار میخواهد برود
و با آن یک نفر بازی کند
در دستم میجنبد...
دیگران میگویند
آرام باشم و همه چیز خوب خواهد شد!
من آرامم، حالم خوب است
ولی چیزی خوب نشده!
بیا و وجودم را برای او آرام کن!
حتی هنوز از گفتن کلمهاش هم میترسم!
همان کلمه که از چشمهایم میگذرد
و به لبهایش میرسد...
شرط میبندم توی ذهنتان کلمهاش نشسته
و دارید با یک ذهن مشت کرده
فکر میکنید چرا اینقدر کشش میدهم...
جوابش ساده است؛
نمیدانم!

دلم کار دست است
خودم بافتمش…
تارش را از سکوت
پودش را از تنهایی
همین است که خریدار ندارد…
یک بنده خدایی

خلاصه که میترسم روزی
بفهمم نه فقط من بلکه او هم
میخواست و من نتوانستم قویتر او را بخواهم...
نه با نگاه و نه با کلام!
مثل دیگران فقط بگویم، ترسیدم!
شاید هنوز میترسم، فقط از یک نه!