
دم دمای غروب بود؛
آسمان پر از ابرهای قد و نیم قد شده بود؛
خورشید داشت
مقدمات غروبش را فراهم میکرد...
داشت وسایل ماه را،
همان قرص خواب و چشمبندش را
از توی کشو روی میز میگذاشت...
من هم طبق معمول،
آخر هفته را رفته بودم نفسی چاق کنم...
روی صندلی چوبی پارک،
رو به روی آبنما،
همانجا که یکسری دورش
دوچرخه سواری میکردند
یا توپ را با ساعدشان
تا مرز آسمان میرساندند
نشسته بودم...
چترم را کنار دستم،
به دستگیره صندلی گیر داده بودم...
نسیمی از لابهلای قطرات آب
میخزید و میدوید؛
عجیب خنک و دلچسب بود...
آرام آرام دل آسمان گرفت؛
انگار یک خبر بد را ذره ذره
در گوش کسی زمزمه کنی...
بغضش ترکید و غروم صدا داد...
درخت ها ترسیدند،
برگ هایشان تکان میخورد،
اما آدم ها با هر قطره باران
از شدت ذوق میخندیدند...
من اما بالای سرم،
مثل یک سرپناه، آهنی بود...
سرم را از باران و
جیبم را از هزینه سرمای پس از باران
محافظت میکرد...
همینکه از طبیعت غافل شدم
گیر آدم ها افتادم...
گیر آنهایی که چند تا بودند
و من تک افتاده بودم
روی صندلی ذخیره ها
و هیچوقت فرصت بازی در زمین
به من داده نمیشد...
دنبال یکی بودم که در طرف حریف
تک روی صندلی ذخیره ها افتاده باشد
تا بنشینم و با او
گرم بگیرم و از مربی گله کنم
و به زمین و زمان فحش بدهم...
اما فشار اعصابم
فشار همیشه ذخیره بودن
دست و پایم را
از روی صندلی جدا کرد
و من را به طرف خانه کشید...
چترم دست و پا درآورد
روی سرم حفاظ شد
و دستش را به دستم داد
و هم مسیرم شد...
یکسری آدم ها
دست و بال همراهشان را گرفته بودند و
به سمت خشکی فرار میکردند...
آنها هم که هنوز
توی دریای آسمان ایستاده بودند،
در آغوش یکدیگر،
داشتند زیر باران قدم میزدند...
من هم زیر سایه چترم،
خودم را جاکرده بودم
و داشتم راهم را میرفتم...
بدم میآمد از اینکه آدمها
عجیب نگاهم میکردند که تک و تنها
داشتم مثل دیوانه ها
با یکی توی خیال دنیایم
بلند بلند قهقهه میزدم...