
من هنوز هم دلتنگ میشوم...
دلتنگ آخرین صدای باران،
آخرین نوازش گیاهان،
و آخرین دیدار درخت مو...
هنوز هم به جای قبلی میروم،
بی خبر از خبری که شاید باشد؛
سرزده به صندلی گوشه پارک،
زیر نور های ایستاده،
سر میزنم شاید غافلگیر شدم؛
با بودنت شاید...
بی صدای پایی دور فواره میچرخم،
شاید در قطرات رنگین کمان
پنهان شده باشی...
من هنوز هم منتظر چراغ چشمک زن،
پشت شیشه های چشمهایم،
میمانم تا شاید
بخواهی به من بتابی و
صدایم کنی...
آنوقت شیشه را بشکنم
و خودم را از پشت
دیوار شفاف چشمهایم به سمت تو،
پرواز دهم...
هنوز هم کبوتر نامه بر را
سفارش میکنم نامه را داغ داغ،
به دست هایت بسپارد؛
ولی کبوتر حوصله پرواز
به جایی که نامه فقط روی پایش
سنگینی کند را ندارد...
من هنوز هم،
آخر یک شب بارانی
از توی حیاط به آسمان زل میزنم
تا کثیفی پشت پلکهایم را
پاک کند بلکه،
بتوانم بهتر خاطرات را ببینم...
هنوز هم روی جدول کنار خیابان،
کنار آن دکه روزنامه فروشی،
یک شاخه چای مینوشم
تا شاید لیوان تنهایی
دوباره با بودنت پر بشود...
خلاصه که میبینی
نبودنت زیاد روی دیوانگیام
تاثیری نداشته اما
باران از آن شب به بعد
مثل همیشه
با صدای شرشر لذت بخشش،
نمیبارد....