
خب! این متن با تمام متنهایی که تابهحال نوشتم فرق داره.
خوشحال میشم که نظرتونو بدونم :)
این باعث میشه بدونم این شیوه نوشتنم خوبه و خوشتون میاد یا نه 🌱
من یک شلخته نرم هستم یعنی،
در بین بی نظمی، نظم خاصی پیدا میکنم.
یک شلخته نرم، هم هست و هم نیست؛
بودنش ناممکن و نبودنش جای بحث دارد.
اهل جنگ های بالشتی هستم، جنگ نرم!
و اغلب در میانه جنگ، به دیدار ارباب قصه ها میروم.
غصه میخورم برای خودم؛
یک شلخته نرم به جز غصه چیزی بلد نیست بپزد.
ما مثل شما مرتب های مرفه،
حال و حوصله زندگی نداریم.
در شلختگیای که ابدا و اصلا ساختگی نیست،
مینشینیم و به ناهار و شام فکر میکنیم؛
کار ما خیلی سخت است!
ولی اشتباه نکنید،
ما تنبل نیستیم!
صرفا، قبلا ها زیادی سخت کوشیدیم،
حالا نرم میکوشیم.
از یک شلخته نرم دلیل نامرتب بودنش را نپرسید؛
خودمان هم نمیدانیم چطور اینطور یا
آنطور که یک طور خاص است میشود.
توجه شما را به این مورد برای حفظ
سلامتی خودتان جلب میکنم:
کمد یک شلخته نرم،
کمد آقای ووپیست!
باز کردن در با اختیار کامل ولی بستن در،
هیچگونه ممکن نیست.
اگر چیزی میخواهید فقط بپرسید!
شاید جواب زیر پایتان افتاده باشد.
سخت ترین چیز یک شلخته نرم،
سختی جداییست!
ولی از تخت خواب و نقطه امن.
ارتباط با آدمها، مثل انفجار یک آتش فشان،
برای شلخته نرم سخت است پس،
لطفا مزاحم نشوید!
دارم شلختگی میکنم، ولی به نرمی!
تمام افکار یک شلخته نرم به این خلاصه میشود:
فلان وسیله کجا افتاد؟
من کی هستم؟
آهان... و به سرعت ایرپلین موود را
اینیبل میکند؛
پرواز و جدایی از عالم کار
ولی خب پول که توی شلختگی نیست،
پس دوباره برمیگردد،
ماسک خنده میزند،
به زور با آدم های با نظم ارتباط میگیرد
و آخر روز، دوباره به اصالت خودش برمیگردد.
روی جعبه ما شلخته نرم ها نوشته:
لطفا روزی کمتر از دو ساعت استفاده شود!
بیشتر از آن، خسته میشود.
نگران نباشید، خطر جانی ندارد!
یک شلخته نرم، زورش به مورچه هم نمیرسد...

و بله، من یک شلخته نرم هستم.