
ما دیگر پیشتر نخواهیم رفت؛
راهمان را از بقیه جدا کردیم،
از آنهایی که شبیهمان نبودند
و شبیهشان نشدیم...
ما از آن راهرو های قدیمی
که به یک پنجره بلند با شیشه های
رنگی رنگی ختم میشدند، گذشتیم
و حالا پشت یک دنیای خاکستری گیر کردیم...
ماها دنیا را آنچنان که بود
نمیتوانستیم ببینیم و هربار
کسی خنجری از پشت در میآورد
و ردی میکشید،
میگفتیم نه نمیخواست ما را بزند،
اتفاقی بود،
هدفش ما نبودیم...
ما نمیخواستیم چیزی بشویم
تنها میخواستیم انسان باشیم!
دوست من باور کن
مشکل است که آدم، یک انسان بشود...
ما برای دنیا یک بار اضافی بودیم
که باید ما را یک گوشهای
پیاده میکرد و با بقیهی
جمع جانداران ادامه میداد...
آنهایی که معمولا ما را میدیدند،
البته اگر یک گوشهای
زیر آفتاب خیال خود
آتش نگرفته بودیم،
از فاصله ما با دنیای آدم ها(!)،
میترسیدند و انگ درون گرا
یا تافته جدا بافته
به ما میزدند و خنده کنان
یا شایدم زیر لب پچپچ کنان
با شایعه های بو دار
راهشان را از زیر خارهای کاکتوس
میکشیدند و میرفتند...
مُشتی هم که میخواستند
کمی سایه خورشید را
روی نور ماه بیندازند تا
ما بیرون بتابیم،
چندی بعد امیدشان مثل
خاکستر دود میشد و
روی ابرها مینشست...
آدم ها درک نمیکردند؛
دنیای ما بزرگتر از جهان
هشت میلیارد آدمی بود...
دنیایی تنها با یک آدم
به اندازه یک جهان فکر...
ماهیان روی خاک و ماهیان روی آب
وقت مردن،
ساحل و دریا چه فرقی میکند...