ویرگول
ورودثبت نام
الف نوشته
الف نوشتهدانشجوی زبان انگلیسیم اما دستی در نوشتن دارم؛ داستان های کوتاه و متن های تک صفحه‌ای:)
الف نوشته
الف نوشته
خواندن ۴ دقیقه·۲ سال پیش

شب، شهر، شات

شب ساکت و آرام نشسته بود؛
ماه را روی سرش گذاشته بود و
ستاره ها را هم
مثل سنجاقی به سرش زده بود...
شهر آرام خوابیده بود
ولی من داشتم کنارش،
زیر چراغ های ایستاده پیاده رو
به سمت یک بار،
که اسمش بیرون روی تابلو
چشمک میزد، می‌رفتم...
شهر بی حس بود
اما آن مغازه کوچک زنگ زده،
پر از انسان های رمیده از شهر بود...
از رفتن به جاهای شلوغ
که صدای باز شدن در
چشم ها را به سمت در قل میدهد
وحشت داشتم
و اینبار هم قضیه آنچنان تفاوتی نداشت...
با کت و شلوار آویزان و
کرواتی که بی حال روی گردنم
بسته شده بود،
در را هل دادم و
*دیلینگ*

....
زنگوله بالای در تلو تلو میخورد
و بقیه را صدا میکرد که
هی! یکی اومد تو!
اما آدم ها آنقدر مجذوب
یک لیوان پر از یخ و چند قطره
بی حالی موقتی شده بودند
که مغزشان بی حرکت مانده بود...
میزها خالی بود ولی
کلی آدم دورشان نشسته بودند؛
اگر بفهمید چه میگویم...

یک صندلی خالی پیدا کرده بودم
پشت پیشخوان بار
و بی هیچ معطلی، خودم را
روی آن انداختم...
سمت راستم، درست آن بالا
کنار قفسه پر از لیوان،
مسابقه فوتبالی داشت برگزار میشد...
صدایش در سکوت بار
خفه شده بود...
بیست دقیقه نیم ساعتی را
فقط مسابقه میدیدم؛
نه چیزی سفارش داده بودم
و نه میخواستم، که...

-هی آقا، اگه نمی‌خوای چیزی سفارش بدی
نمیتونی توی بار بمونی...
+چرا چرا؛ یکی از بهترین نوشیدنیاتو بده
-بهترین نوشیدنی بیشترین پولو هم میخواد که به نظر نمیاد تو داشته باشی...

توی چشمش نگاه کردم
و با پوزخندی که برای تحقیرش کافی بود
از توی جیبم اسکناسی درآوردم
و گفتم
+برای بیست شات از نوشیدنیت کافیه؟
-این خیلی بیشتر از بیستاست قربان!
+واسم مهم نیست؛ هر وقت لیوانم خالی شد
پرش کن...

چشم چشم گویان لیوان را پر کرد
پول را برداشت و رفت...

بازیگر خوبی بودم، یک انسان دو رو؛
البته که برایم پولش مهم بود؛
درست مثل وقتی که
نابینایی را از خیابان رد کردم
و بعدش هم توی پیاده رو
به نشانه احترام
کلاهم را جلویش از سرم برداشتم
و به او ادای احترام کردم؛
البته که وقتی کلاهم را از سرم
برمیداشتم، برای او نبوده است؛
او نمی‌توانست ببیند
پس برای که بود؟ برای مردم!
پس از ایفای نقش
ادای احترام به حضار بد نیست، هان؟

خلاصه که ایندفعه باز هم
برای خودخواهی سرشارم، لازم بود
بازیگری کنم...

بار، ۲۴ ساعته باز بود...
حول و حوش ۴ صبح بود
و بار طرفدارانش را از دست داده بود...
چندتایی بیرون کنار تیر چراغ برق،
هوش از کله‌شان پریده بود...
من هنوز داشتم فوتبال می‌دیدم
و حتی دو لیوان هم نخورده بودم...

+آقا، شما دومیش رو هم نخوردید
میخواید پولتونو پس بدم؟
-نه، راستش من فردا میرم شهر خودم
واسه کار اومده بودم به اینجا؛ اون پول
هم، هدیه‌ای از طرف من به تو...

باز هم خوی بازیگری
اما در دلش جا بازکرده بودم...
انگار که بال درآورده بود...
همانجا در طرف دیگر زمین
روی صندلی نشست و شروع به صحبت کرد...
از خودش گفت
از اینکه بار مال عمویش بود
از شهر و مردم خفته‌اش
و خلاصه سفره دلش را برایم پهن کرد...
من هم با زبان بی زبانی
به صحبت های بی اهمیتش
انگار که اهمیت میدادم و بله(!)
برایم مهم است گوش می‌دادم...
اگر قرار نبود به جاهای غمناک،
که تخصص اصلی و علاقه من بود
ختم شود، باید خودم آستین بالا میزدم
و افسار بحث را به آنجا می‌کشاندم...

+خب داشتن یه بار به نظر جالب میاد؛
میتونی رفقاتو مهمون کنی
به نوشیدن چند قُلُپ هوشیاری...

تیری به قلبش نشست
نگاهش عوض شد
چشم‌هایش تار شد
تیره شد
قلبش توی دلش افتاد و درد گرفت...
من باز هم باید ادامه می‌دادم؛
هنوز ذوق صحبت کردنش زنده بود
و باید بازیگریم را
تمام و کمال اجرا می‌کردم...

+ من اگه جات بودم
هر شب یه تعدادی از‌ دوستامو دعوت میکردم
تا چند هورتی با هم بکشیم...
حیف چه بد که یه بار ندارم
ولی کلی آدم کنارم...

تاثیرش از گلوله سریع تر بود
با صدایی پر از غم
- نه من دوستی ندارم که بخوام دعوتش
کنم؛ البته ارزو میکردم داشتم...
بهتون حسودیم میشه، قربان...

حسودیش میشد،
به دورویی و دروغگویی...
مثل خیلی از ماها مثلاً آدم ها...
اما به حسش احترام میگذارم
و این بازیگری نبود.‌..

من هیچوقت نخواستم
دشمنان خودم را بشناسم
چون می‌دانستم
خیلی از دوستانم را از دست می‌دهم...


+عوضش تو دشمنی نداری جوون

و بی خداحافظی
بی حتی یک کلمه پس و پیش،
بار را ترک گفتم
و رفتم که به دوستانم برسم...

غمگینداستاندلنوشتهمتننویسنده
۱۹
۲
الف نوشته
الف نوشته
دانشجوی زبان انگلیسیم اما دستی در نوشتن دارم؛ داستان های کوتاه و متن های تک صفحه‌ای:)
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید