
باز هم گوشهای افتاده بود؛
مثل چند باری که مست و ملنگ
دیده بودمش.
از بس نوشیده بود،
حتی قدم از قدم نمیتوانست بردارد؛
هنوز جامش در دستش بود.
مزه کردم،
چقدر شیرین بود؛
بدنش را تکان دادم که بپرسم
چه در جام ریخته بود؛
اما فقط خرناسش بلندتر شد.
بالای سرش، زیر نور چراغ،
روی پلهی سنگی کلیسا نشستم.
کلیسا تعطیل بود؛
کشیش داشت توی خواب،
با خدایان معلق در آسمانها حرف میزد.
همه جا سوت و کور بود.
چپ و راست راه را نگاه کردم؛
فقط صدای گوشنواز جیرجیرکها
روی سنگفرشها نقش میبست.
نور ماه هم داشت، مثل خورشید،
صورتم را میسوزاند.
مرد را نمیشناختم و فقط
هر روز خدا او را
در بارِ مسافرخانهی پدربزرگ
دیده بودم.
پدربزرگ قبل از مرگش میگفت:
«شبی که او دیگر به بار نیاید،
همان شب، من میمیرم...»
و هر بار
شنیدن این جمله باعث میشد
مست و پاتیلهای بار،
قهقههزنان و با تمسخر،
از هوش بروند...
ولی پدربزرگ شبی مرد
که این مرد به بار نیامد؛
یک جورایی، حالا که فکر میکنم،
هر شبی که این مرد نیست،
یکی در ده میمیرد...
ولی امشب روی زمین سرد و سنگی،
درست زیر پای من،
داشت خرناس میکشید...
کاسهی صبرم لبریز شد؛
کف دستم را داغ کردم
و چنان زیر گوشش گذاشتم
که انگار سیخی داغ در بدنش
فرو کرده باشند.
از جا پرید.
طول کشید تا یادش بیاید چه شده.
دور و برش را نگاه کرد.
من هم صدایی درآوردم:
«اِهِم!»
بالا را نگاه کرد.
کمکش کردم بنشیند.
خودش را بالا کشید و روی پله نشست.
مرد: «خوب شد زدی زیر گوشم پسرجان؛ دیگر داشت دیرم میشد... باید بروم که کار دارم.»
یقهی لباسش را گرفتم.
من: «کجا میری؟ شب شده، تلوتلو میخوری، میافتی میمیری. بنشین که هزار تا سوال در سرم دربارهی تو پرسه میزند.
این همه وقت که بالای سرت گل لگد نمیکردم، مردک!»
وقتی گفتم میمیری، خندهای سر داد؛
انگار که میخواست مسخرهام کند،
یا چیزی بگوید که ترجیح داد
خندهای حرفش را انتقال دهد.
چشمهایش گرد شد،
اما سرد بود؛
نگاهش سرد بود؛
فقط میخواست از شر من راحت شود.
پررو پرسیدم:
«مردک، تو کی هستی؟
یک شب به بار پدربزرگم نیامدی،
و او همان شب مرد!»
چیزی نمیگفت؛
نگاهش مثل سنگ بود؛
انگار که جواب واضح بود و من
باید میفهمیدم، اما نه؛
ذهنم آماده نبود که خودش،
بیآنکه کسی قلقلکش دهد، بفهمد.
مثل احمقها منتظر جواب بودم؛
مثل آنهایی که توی کلیسا مینشستند
و برای سلامتی برادرم و درمانش،
دعا میکردند و منتظر جواب بودند؛
در حالی که فقط پول و دارو
جواب درمان را میداد.
میخواستم دهانم را باز کنم که گفت:
«هیس؛
اگر امشب دست از سرم برداری،
تا دو شب دیگر
به جواب سوالت میرسی...»
دوهزاریم کج بود و نفهمیدم،
ولی این یعنی،
یک نفر در این دو شب،
میمرد...
با این فکر تا خانه رفتم.
زیر پتو خزیدم و خوابیدم...
صبح، خروس بیمحل همسایه،
صدای نکرهاش را به سرش انداخت
و بیدارم کرد.
وقت را گذراندم،
یک طوری که فقط یقهی
صبح را به شب بدوزم...
مرد را در ده ندیدم و شصتم خبردار شد که امشب کسی، میمیرد...
ظهر شد.
یک ناهار سنگین خوردم.
چشمهایم سنگین بود.
گفتم دو چرخش ساعت چرتی بزنم؛
بعدش بیدار میشوم...
چشمهایم را بستم و قسم میخورم
به ثانیهای نکشید
که خوابم برد.
بیدار که شدم،
دقایقی از شروع شیفت ماه میگذشت
و خبری از سوالات در سرم نبود...
من بیدار شده بودم
ولی مَن، بیدار نشده بود.
هنوز داغ بودم و نمیفهمیدم.
سراغ برادرم را گرفتم،
ولی کسی جوابی نمیداد.
قلبم داشت میایستاد.
به سمت درمانگاه ته ده دویدم.
عجب هوای خوبی شده بود؛
ماه از هر شب درخشانتر بود،
نسیم شبانگاهی، اینبار با نفرت نمیوزید،
درختان، از آخرین نگاهم،
سرسبزتر شده بودند...
دکتر را دیدم،
با خوشحالی برگشت و به پدرم گفت:
دکتر: «ژوپیتر، خوشحال باش؛
پسرت درمان شد.
دعاها جواب داد!»
و من متعجب بودم که یکبار هم،
دعای احمقها اثر کرد...
پدرم را صدا زدم،
اما او نشنید.
رفتم در گوشش و داد زدم:
من: «پدر!! پدر، میشنوی؟!»
اما انگار همهی جهان کر شده بودند.
به یکباره انگار کور هم شده بودند.
رفتم که برادرم را بغل کنم،
اما دستها
دیگر قدرت نداشتند که بگیرند.
کلمات دیگر قدرت نداشتند که
اثر بگذارند.
و حرکات، بیبخارترین چیز در
جهان شده بودند.
و تازه فهمیدم:
من مرده بودم...
ناگهان از دور صدایی شنیدم:
مرد: «هی پسر!»
با خودم گفتم:
خداروشکر، نمردم... یکی من را صدا زد.
برگشتم و صورت مرد را دیدم؛
همان مست و پاتیل چشم سرد.
گفت:
«جواب را گرفتی؟
نگاهم را خواندی؟
فهمیدی من چه بودم؟
سوالاتت چی؟ تمام شد؟
دیدی دعای احمقها اثر کرد؟
حالا با من بیا؛
وقت رفتن رسیده...
مگر مرگ عزیزت را نمیخواستی؟
که بنشینی و با او صحبت کنی،
دو فنجان چای بریزی...
حالا من هستم؛
دویست فنجان چای بریز؛
من همیشه برای عزیزانم وقت دارم...»
ممنونم که تا اینجا متن رو خوندید
لطفا نظرتون درباره متن رو بفرمایید🙏🏻✨
