آدام و دو روز زندگی
قسمت سوم (آخر):
رویای آخر
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
آدام نقاش نیمهماهرى بود.
گاهی اوقات رویاهایش را نقاشی میکرد...
همیشه از بچگی زنی در رویایش بود.
صورتی سفید، با موهای سیاه کوتاه...
چشمهایش سفید و مشکی بود.
پشتش دو بال سیاه بلند داشت.
دستهایش را به مانند پرستیدن کسی، در جلو گرفته بود و بالا را نگاه میکرد.
و همیشه، آدام در انتهای این رویا، میمرد...
کیسی همان زن بود.
همان شکل...
همان زیبایی...
ولی آدام اینبار خواب نبود.
اینبار، آدام داشت همهی آموختههایش را روی بوم میکشید...
آدام عاشق شده بود...
هیچچیزی در اطرافش نمیتوانست ذرهای توجهش را جلب کند...
حتی ساعتی که دیگر تیک و تاک نمیکرد...
آدام بوی کاغذی که کف زمین آتش گرفته بود را نمیفهمید...
دو ساعتی گذشت.
پرتره تمام شد.
و کیسی هنوز همانطور نشسته بود و فقط با پلک زدن، آدام را نگاه میکرد...
آدام عرق روی پیشانیاش را پاک کرد.
قلم مو را زمین گذاشت.
بوم را برداشت و به سمت کیسی رفت...
کیسی اما مبهوت نقاشی شده بود.
انگار کسی از جان خودش مایه بگذارد و چیزی را خلق کند...
آدام منتظر یک تشکر خشک و خالی بود که با آغوش کیسی مواجه شد...
اما چرا اینقدر سرد بود؟
آدام برگشت و ساعت را نگاه کرد.
ساعت هم مبهوت نقاشی شده بود.
و همینطور قطرات باران...
چشمش به سیگاری روشن افتاد.
کفِ زمین چوبی اتاقش، هنوز داشت جزجز میکرد...
ردِ سیگار را گرفت.
به کاغذ سوخته رسید...
ردِ کاغذ سوخته را گرفت.
به بدنی روی مبل رسید...
یک بدن سرد و بیجان،
که سرش را به عقب مبل تکیه داده بود.
پالتوی مشکی رنگش کنار دستش نشسته بود...
آدام پلکهایش را روی هم گذاشت.
آرزو میکرد خواب باشد
و مثل همیشه، بعد از مردن، از خواب بیدار شود...
یک پلک، دو پلک...
آدام: چرا بیدار نمیشم؟
چرا نمیشم؟! ولی من...
نکنه واقعاً... مرده باشم؟!
برگشت و به کیسی نگاهی کرد.
کیسی هنوز هم لبخند زیبایش را داشت.
به آدام نگاه میکرد...
بوم را روی پایه گذاشت.
دستش را به سمت آدام گرفت.
کیسی: با من بیا آدام... وقتشه با هم بریم.
آدام: کجا بریم؟
مگه نمیبینی من اونجا از هوش رفتم؟!
باید به آمبولانس زنگ بزنم.
زندگی هنوز باید ادامه داشته باشه...
کیسی دستش را عقب نمیکشید.
اما ساعت، پا پس کشید...
عقربهها شروع به حرکت کردند.
قطرات باران، روی برگهای درختان خوابیدند.
و بوی نان تازه، دوباره از پنجره به داخل خزید...
شعلهی سیگار در عرض چند ثانیه،
کلِ اتاق را به آتش کشید...
جسدِ بیجانِ آدام،
روی صندلی، اما
هنوز آرام خوابیده بود...
آدام پرید که نقاشی را بگیرد.
نمیخواست همهچیز بسوزد.
اما دستهایش نمیتوانستند بگیرند...
آدام به پای کیسی افتاد.
خواهش کرد.
تمنا کرد.
آدام: ترو خدا کیسی...
بهخاطر خدا نذار نقاشی بسوزه...
هر کاری میخوای با من بکن، اما
نقاشی رو نجات بده...
کیسی دوباره دستش را
به طرف آدام دراز کرد.
کیسی: پس با من میای؟
آدام: قول میدی نقاشی رو نجات بدی؟
کیسی: هیچی تضمینشده نیست آدام،
ولی تلاشم رو میکنم...
آدام دست کیسی را گرفت.
ولی دیگر چیزی از آدام نبود...
خطِ پایانِ آدام اینجا بود.
اما آدام به آغازش برگشت...
در شکلِ یک کودک بود،
که دستِ مادرش را گرفته بود
و از جهان خارج شد...
یک ساعتی بعد، بالاخره
آتشنشانها درِ اتاق را شکستند.
وارد شدند، ولی چیزی برای نجات دادن نمانده بود...
جسدِ آدام هنوز داشت میسوخت.
روی صندلیِ روبهرویِ بومِ نقاشی...
کسی روی بوم، پارچهای انداخته بود...
پرتره سالم بود، و اینبار به جز ساعت،
همهی آدمها مجذوب و مبهوتِ نقاشی شده بودند...
روزنامه هنوز دمِ در بود.
هنوز بسته بود.
هیچکس آن را باز نکرد.
اما در وسط آن،
نامهای برای آدام نوشته شده بود:
آدام،
امیدوارم نامه رو بخونی،
چون میدونستم همیشه روزنامهی حوادث رو دوست داری، برای همین اینجا گذاشتمش...
راستش، مامان امروز مرد.
بعد از اون سرطانِ سختی که تحمل کرد...
خواستم بهت خبر بدم که فردا پیش ما بیای.
مامان این روزای آخر، خیلی دلتنگت شده بود...
امیدوارم ببینمت.
ممنون از اینکه تا اینجا داستان رو خوندید
لطفا نظراتتون رو درباره داستان بفرمایید🙏🤍