این آدم ها

باور کنید قربان،
آنها فکر میکردند من،
یک تخته سنگ متحرک بودم...
نه خسته میشدم
و نه هیچ چیزی حس میکردم؛
فقط نیاز داشتم به آب و هوا
و شایدم جایی برای زیستن...
این دسته میمون ها،
احساساتم را مثل یک تکه یخ
توی نوشیدنی هایشان انداختند
و یک سره سر کشیدند؛
من هم با لب های تشنه،
در فکر یک قطره از آن احساسات
تلف شدم...
قسم میخورم قربان،
بعد از اینکه تک تکشان را
به چارمیخ کشیدم،
کنارشان آرام گرفتم و
با ذره ذره وجودشان همدلی کردم...
همدلی راحت تر پیدا میشود
و هیچ تعهدی هم،
دنبال خودش راه نمی‌اندازد...

نگاه چارچشمی حضار
من را توی خودش فرو میبرد...

هرگز نشده تا به حال،
به همدلی و دوستی نیاز
پیدا کنید؟!
خب من یادگرفته بودم به
همدلی بسنده کنم...
اما قربان قبل از اینکه حکم بدهید
باز هم گوش کنید؛
و اگر امکانش بود
میخواستم که با من بنوشید
تا هوشیار باشید...
من با یک مشت گوشت یخ کرده
همدلی کرده بودم قربان،
یعنی نه جانی و نه فهمی
باقی مانده بود...
اما آنها نه!
آنها با انسان های زنده همدلی میکردند
و وقتی کسی میگوید
به همدلی من ایمان داشته باش
در همان حال در ذهن می‌گوید
از این مسئله بگذریم...
همدلی ارزان است
اما اگر قرار بود
بین ما ها ردی از دوستی باشد
خب قضیه سخت تر میشد...
دوستی آنقدر ارزان به دست نمی‌آمد
و وقتی هم که به دست می‌آمد
راهی برای خلاصی نداشت...
خلاصه که باید سینه سپر
میکردی و فکر کنم که دیگر
خبری از چارمیخ هم نبود...
باور بفرمایید که اگر،
بین خیلی از این انسان ها
ردی از دوستی نباشد
و حتی ذره‌ای همدلی ارزان،
تکه تکه گوشت بغل دستیشان
توی اتوبوس یا تاکسی
را کباب می‌کنند و میخورند...
بله آقای قاضی،
انسان ها خیلی آزار دهنده هستند...
مخصوصا اینکه به هر قیمتی
می‌خواهند چشم ها را
از هر گوشه‌ای به سمت خودشان
بکشانند و مثلاً
سرایدار خانه میمیرد
اما رفتار همسایه ها را تصور کنید...
آنها توی زندگی‌شان آرام خوابیدند
و اصلا برایشان وجود
سرایدار جز برای گرفتن
بسته های پستی معنایی نداشته
و حالا که بفهمند
پا روی سر همدیگر میگذارند
و هی خبر میگیرند
و ابراز ناراحتی میکنند
از مردن سرایدار
تا توجه اهل محل را به خودشان
جلب کنند...
حالا همدلی می‌کنی آقای قاضی
یا توجه ها را
به سمت خودت با
صدای چکش عدالتت جلب می‌کنی؟!