آه، قاصدک...

متن زیر به صورت نثر شاعرانه نوشته شده است

قاصدک، چه خبر؟
خبری آوردی؟
خبری از هزار فرسخ‌ دورتر؟
خبر از رقصیدن باد
شایدم گریه‌ی ابر
و گذری از بازار گلان؟!
چه خبر از یاران؟
از همان ها که فریاد زدند
و توی گوش جهان پر کردند
از صدای یاری...
از صدای دوستی...
قاصدک، چه خبر از آن شهر؟!
که در آن یک نفر هم نبود تا با من
همدل و شایدم هم‌صحبت بشود...
چه خبر از مردم؟!
مردم بی رمغ آن وطن بی تن و رنگ؟!
قاصدک، آه از این بی خبری...
کاش روی دوشت
سبدی قصه خود می‌داشتی
با خودت همسفرش میکردی
گوشه‌ای، روی قفسی، جایی
یک دم استراحتش می‌دادی...
آه قاصدک، چقدر بی خبری...
چقدر آهسته و آرام نشستی
بی صدا به دنبال نسیم میگردی
تا بروی و برسی به یک قصه بعد
و بروی چشم ها را به نگاهت بکشانی...
آه، قاصدک...
چقدر پیر شدی
عینکت گرد شده و ته استکان را
توی آن می‌بینم...
قاصدک، برای چه عصا؟
اینقدر بی خبری پیرت کرد؟
قد و قامتت چه شد؟
به این زودی شکست؟!
قاصدک پیر نشو
من به امید نشستم پیشت
بعدشم آنور پل
آن جوان عاشق
زیر چشمش اشکها جمع شده
پس سریع تر برو
آرزو، آنور پل
توی سر آن مرد جوان جاکرده
فقط یک سو امید
کافی‌ست که آن دو به کناری برسند...
اینور پل،
زیر این کهنه درخت،
کس نیست که نیازش به امید باشد؛
اینور پل،
دنیا کمی تیره‌تر است...