فکر کن به یه قهوهخونهی آشنا هر روز همون میز گوشه رو انتخاب میکنی، نه برای قهوه، بلکه برای دیدن اون یکی. وقتی وارد میشه، لبخندت خودبهخود میدرخشه، ولی وقتی نگاهت میکنه، سریع به صفحه گوشیت خیره میشی تا نشه که چقدر ذوق کردی.
تو تمام جزئیات زندگیش رو میدونی: چه آهنگی رو دوست داره، چطور وقتی فکر میکنه کسی نمیبینه، با انگشتاش روی میز میزنه، یا وقتی ناراحته چطور ساکت میشه. اما اون فقط تو رو به عنوان «همون دوستِ معمولی» میشناسه.
عشق خاموش یعنی تو دنیای خودت، یه فیلم عاشقانهی تمامعیار داری، ولی اون فقط یه صحنهی گذرا از زندگی توئه. تو هر روز صحنهها رو بازسازی میکنی، دیالوگهایی که نباید میزدی رو مرور میکنی، و لحظههایی که میتونی دستت رو به دستش بدی رو توی ذهنت تمرین میکنی، ولی در واقعیت، فقط یه «خداحافظِ معمولی» میگی و میری. این عشق، پر از صداهای بلندِ توی سرت، ولی بیصدا در دنیای بیرون. 🤫❤️