در این برحه از زندگی ام اگر همه ۲۴ ساعت شبانه روز رو هم مشغول به کار باشم باز هم کار هست که انجام بدم. از اون جایی که من تا حدی کمال گرام و روی ساعت خوابم حساسم پس مجبورم چند تا کار رو با هم هم زمان انجام بدم. مثلا یک روز از همین هفته که گذشته این طور بود که هندزفری در گوشم جلسه اسکایپ بودم، جلوم وسایل کار بود و داشتم کیف میدوختم و همزمان با یکی از دوستان پست و محتوای پیج رو هماهنگ میکردم و اون رو گذاشتم. یا روزهای قبل تر که با یک ترتیب دیگه همین قدر کار همزمان انجام دادم. ولی یه وقت هایی که ذهن که کاملا هم حق با اوست، یاری نمیکنه و گاف هایی میدی که باعث دوباره کاری هست. به جز اون فشاری به خودت میاری که نباید. انگار فراموش میکنی که خودت هم وجود داری و نسبت به روح و جسمت مسئولی.
این جاست که یادآوری یک دوست، کما این که فرستادن یک ویدئو از دکتر هلاکویی در اینستاگرام باشه کمک حالت خواهد بود که بهت بگه آدم ناقص هست. لزومی نداره همیشه همه چیز کامل باشه. خدا هم با صد و بیست و چهار هزار پیامبر نتونست انسان ها رو به راه راست هدایت کنه، دیگه ما که جای خود داریم. در موقعیت های مختلف تلاشت رو بکن، شد شد، نشد هم نشد. فدای یک تار موی پرتلاشت کسگم.
