اونجایی که پائولو کوئیلو میگه "وقتی کلامی را جاری کردی، ارتعاش می سازی و ارتعاش تو موجی می سازد در دل مخاطب. گاهی این موج میتواند کسی را به زیر ببرد و گاهی به اوج. اولین کسی که همراه این موج به بالا یا پایین میرود، خودِ تو هستی." به این فکر میکنم که اگر در موقعیت های مختلفی که دارم از کلمات به ناحق استفاده میکنم مثلا زمانی که عصبانیتم رو سر کس دیگه خالی میکنم، دل کسی رو میشکنم، بدون فکر حرف میزنم، نشانه ضعف کسی رو به روش میارم و .. بدونم که خودم دارم با دست های خودم فرمان زندگی ام رو میچرخونم و از مسیر خارج میشم این کار رو نمیکنم. چون در این موقعیت خارج شده از مسیر، دو تا راه دارم. یک اینکه بخواهم به مسیر برگردم. پس باید انرژی بیشتری از وقتی که فرمان را نچرخانده بودم مصرف کنم و بگردم ببینم راه حل اون کلام ناحق چیه. در اکثر موارد پشیمان بودن قلبی و صحبت و عذر خواهی کلید راه گشا بوده که خودش از سخت ترین کارهاست. اولین باری که این کار رو انجام دادم، به وضوح به یاد دارم. اما فایده اش اینه که بعد از اون سختی به مسیر برگشتی. راه دوم اینه که به روی خودم نیارم و این سختی ها رو هم به جان نخرم و ادامه بدم اما در مسیری که دیگه به اندازه قبل مستقیم نیست. خوبی یا بدی اش هم این باشه که فرمان انتخاب مسیر کاملا دست خودته و با هیچ گواهی توجیه نمیشه.
