داشتم نهار میخوردم و صدایی از تلوزیون به گوشم میرسید که درباره خشم حرف میزد. لا به لای حرف هایی که میگفت عبارت "قوه شریفه غضب" برام جالب بود و حواسم به حرف هایی که گفته میشد جمع شد. از این میگفت که حس خشم اگر درست استفاده بشه خیلی هم چیز خوبی هست و اگر قرار بود کاربردی نداشته باشه، خدا اون رو درون ما نمیگذاشت. خدا از انجام کارهاش دلیل داره.
در خیالم رفتم به مواقعی که در زندگی ام افسار این قوه شریفه رو رها کرده بودم و نتایج رو مقایسه کردم. یه وقت هایی خیلی هم به جا بود و راضی بودم از کاری که کرده بودم ولی یه موقعیت هایی هم بود که لزومی نداشت آتش خشمم این قدر تند باشه. عقب تر که رفتم دیدم این فکرهام در اون لحظه هستند که میتونند حکم آتش زنه رو داشته باشن و اون آتیش رو بیشتر کنند یا آبی باشند و جنگلی که نسوخته باقی مونده.
خدایا اول کمک کن موقعیت ها رو درست بسنجیم و در مواقع لزوم آتش نشانمان مهربانمان باش.