جوابی که تا این دقیقه سپری شده از عمرم بهش رسیدم در کلمه "حضور" خلاصه میشه. حضوری مسئولانه و در زمان مناسب. اینکه در درجه اول قبول کنم هر دستاوردی که در زندگی دارم، چه اون هایی که خودم تلاش کردم و به دست آوردم، چه اون هایی که حاصل تلاش اطرافیانم بوده و من از اون ها استفاده کردم، همگی قابل سهیم شدن با دیگران هستند. یعنی بدونم که مال و جان و آبرویی دارم که میتونه حلقه اتصال من بشه به زندگی فرد دیگه و دلیلی برای رشد هردومون. اینکه وضعیتی هست که هیچ برتری وجود نداره. تجربه این موضوع در زندگی هر انسانی البته در صورتی که خواهان اتفاق افتادنش باشه، مثل اثر انگشت منحصر به فرد خواهد بود. یکی از تجربه های من از روزهایی هست که کرونا نبود و دوشنبه هامون در بیمارستان میگذشت. چیزی که در برخورد با بچه ها یاد گرفته بودم این بود که ما نیومدیم کار خوب، ثواب، حقوق گرفتن طوری یا مشابه این سوال هایی که مادر ها با چشم های براق موقع خداحافظی میپرسیدن، انجام بدیم. اونجا بودیم تا از بودن کنار کودکان لذت ببریم. کودک رو متصل به سرم، بدون مو، قطع درمان شده، بدعنق و ترسیده نمیدیدیم، اون ها فقط کودکانی بودن که از کودکی شون جا مونده بودن و ما اونجا بودیم که این شانس رو داشته باشیم که در زندگی مون دوبار فرصت کودکی کردن رو داشته باشیم. مثالش اون موقعی باشه که مادری میگفت تا الان دو سال هست در مسیر بیمارستان در رفت و آمدیم و بستری میشه پسرم ولی تا الان برای بازی و صحبت با کسی ارتباط نگرفته بود. بچه ها احترام رو خوب درک میکنند. البته که مسیر ساده ای نداره. مثلا اون موقعی که برای تئاتر یلدا در حد فاصل بخش گوارش و عفونی داری آماده میشی و صدای شیونی بلند میشه و کودکی که نیست ولی تو باید کارت رو اجرا کنی و تا یک هفته بعدش در بهت اتفاقی که افتاد، باشی. اینجا جایی هست که به کمک احتیاج داری. کمکی که برای تو باشه، برای شناختن بیشتر ظرفیت های خودت. به قول عزیزی، "زندگی یا یه ماجراجویی بزرگه، یا هیچی نیست."