سال ۹۴ تازه با #تیم_تارا(هشتگ میزنم چون با سرچ این هشتگ در توییتر خاطره دوشنبه هامون رو میتونید پیدا کنید.) آشنا شده بودم و قرار بود برای جشن یلدا اون سال یه تئاتر طوری در فضای بین دو بخش گوارش و نفرولوژی بیمارستان مفید اجرا کنیم.
داستان ازین قرار بود که چون نوه مادربزرگی که من بودم در بیمارستان بود و شب یلدا نمیتونست مثل هر سال کنارش باشه، منِ در نقش تصمیم میگیره با یه نوه دیگه اش بره بیمارستان و یلدا رو با هم دیگه صبح کنند.
من میرفتم در یک بخش و اون یکی نوه ام هم بخش دیگه در جست و جو بود که نقش ویروس رو میبینه. ویروس نمی تونست حرف بزنه و با ادا بازی هایی که در می آورد منظورش رو منتقل میکرد که طی این صحنه ها بچه ها ریسه میرفتن از خنده. داستان ویروس گمشده داستان ما هم این طور بود که همراه دوست هاش داشتن با اتوبوس میرفتن و اتوبوس چپ کرده و ایشون جا مونده و الان خیلی ناراحته و میخواد برگرده.
وقتی من خسته از پیدا نکردن نوه ام روی صحنه برمیگشتم اول از من قایم میشد و میترسید تا این که بعد از قایم باشک بازی های فراوان دوباره منظورش رو میگفت و من هم نقش آمپول رو بهش معرفی میکردم که کارش این بود که ویروس هایی که گم شدن رو به خانه شون برگردونه.
اون ویروس به خونشون برگشت. به امید اینکه این ویروس ها هم به خونشون برگردن و ما باز هم بتونیم برگردیم پیش بچه ها. ویروس کرونا و ویروسی که جلوی چشم مسئولین رو گرفته و در دادگاه بدوی حکم به انحلال جمعیت امام علی دادن. جایی که پر از تلاش ها و خاطرات تلخ و شیرین از کودکان هست. چه کودکان بیمارستان، چه کودکان کار و خیابان، چه هر کودکی که از حقوق کودکی اش باز مانده باشد.
