شاید همیشه الف اولین نباشه. شاید همیشه اولین بهترین نباشه. لازم باشه تا در اولین پله زمین بخوری. دومین پله پات گیر کنه و سکندری بری. پله سوم حواست پرت این بشه چند تا پله مونده و تا پله یکی مونده به آخر یه راه خلاقانه برای عادی از پله بالا نرفتن پیدا کنی ولی پله آخر. امان پله آخر. پله ای که چه دلسردی ها باعث شده پاهامون از بودن در آن مکان محروم بشن. محروم از لذت بالاخره رسیدن، ازینکه زحمت هام جواب داد و شد اون چیزی که باید میشد.
البته که همیشه هدف فقط رسیدن به پله آخر و نتیجه نیست، فرآیند هم مهمه. اینکه روی نربانی باشی که از بالارفتن ازش احساس شعف کنی. ممکنه خسته بشی از سختی مسیر و رسیدن ولی خسته نمونی و امید داشته باشی به بامی که خواهی رسید. بامی که از اون بالا، همه گذشته ات رو نگاه کنی و بگی دمت گرم که دووم آوردی.
چه نفر اند آدم هایی که بتونند نربان مورد علاقه شون رو پیدا کنند؟! کدوم هاشون میتونند جسارت گام اول رو داشته باشند؟! باید چه ویژگی رو داشته باشن که بتونند شجاعت ادامه بدن؟! و در نهایت کی میتونه لیاقت رسیدن رو داشته باشه؟! جواب این سوال ها رو با کدوم پول میشه خرید؟! در کدوم مدرسه بهمون درس میدن؟! تنهایی میشه رسید؟!