در واگن باز شد و در حالی که خواننده در گوشم میخوند، به سمت خروجی ایستگاه میرفتم که در برداشتن نمیدونم چندمین قدمم بود که سرم برگشت به سمت یکی از صندلی ها. جایی که پسربچه حدودا ۷ ساله با بساط فال و آدامسش با دقت قلم سفید گوشی قدیمی نوکیایی که داشت رو در دستش گرفته بود و سرگرم گوشی بود. موقع برداشتن قدم بعدی تصویر بزرگسالی همون پسربچه رو دیدم در یک شرکت بزرگ در ارتفاع یکی از برج های تهران در حالی که پشت میز مشرف به شهر نشسته بود و قلم آخرین مدل نوت سامسونگ دستش بود و سرگرم طراحی بود. فاصله این دو نفر برای من یک قدم بود ولی برای اون بچه فرسنگ هاست.
چرا که درجایی که ما زندگی میکنیم کودکی که از کشور جنگ و قحطی و بی سوادی زده خودش به کشور ما پناه آورده، مجبوره برای سیر کردن شکم خود و خانواده اش کار کنه. کاری که با بی سوادی ما در برخورد باهاشون بعضا شرایط رو سخت تر میکنه. مثلا اون موقعی که بچه رو نمیبینیم یا با تندی از خودمون دورش میکنیم، به جای اینکه اگر نیاز به چیزی که میفروشه نداریم، با روی خوش ازش تشکر کنیم. اگر میبینیم اصرار میکنه ما هم میتونیم اصرار کنیم به همچنان خوش رو بودن و تشکر کردن. در ادامه اگر خانواده یک بار مهاجرت کرده ای جان به لبش برسد و تصمیم بگیرد دوباره از اینجا که مهری ندیده اند به کشور همسایه اروپایی دیگری به امید زندگی بهتر برای فرزندانشان مهاجرت کنند، در راه گرفتار گروگان گیرها میشوند و چون ساکن این کشور نیستن و راه عبور غیرقانونی دارند، میبایست بی صدا در انتظار معجزه باشند. خدایا معجزه زندگی پسرک باش که بسیار ترسیده است. که بسیار ترسیده ام.