از دیشب که دیدم سگ سیاهی که معلوم نیست از کجا استعاره از افسردگی شده تا صبح که از خواب پا شدم و دیدم هم چنان حوصله ندار طورمه و توانایی انجام هیچ کدوم از روتین های زندگی ام رو ندارم، تصمیم گرفتم خلوت انسی پیدا کنم و بنویسم. پس نت گوشی رو باز کرده و نوشتم. اولش از موارد بزرگی که فکر میکردم ممکنه مرتبط باشه شروع کردم و در ادامه ذهنم رو آزاد گذاشتم تا هر چیزی که شاید خیلی کوچیک و کم اهمیت باشه هم بنویسم. این طور که از تغییرات هورمونی شروع شد و به خسته از سطل آشغال محل کار و اتاق خوابم که چندین وقته پره و خالی نکردم، رسیدم. شاید همین قدر جزئی ولی بالاخره موردی بود که وسط رها گذاشتن ذهنم به فکرم رسیده و حتما یه گوشه ای از ذهنم جا خوش کرده بوده که الان مجال بروز داشته.
به این فکر میکردم که شاید اگر قبلا بود میگفتم فقط احساس میکنم حالم بده و این حال بد رو به دیگران هم منتقل میکردم. ولی الان شبیه به آدمی ام که چند سال هست داره موسیقی کار میکنه و الان دیگه صداها رو فقط یه آوای خوش نمیشنوه. میدونه هر کدوم از صدای نتهای یک قطعه حتی سکوت ها نحوه اجرای خودشون رو دارند و باید اون طور بیان بشن که تا بالاترین حد گیرایی رو داشته باشن ولی الان میدونم حال بدم یک مجموعه است. مجموعه ای که باید بهش توجه بشه. چه در قالب نوشتن، چه در قالب صحبت کردن، چه در قالب اینکه از جام بلند بشم و اون دو تا سطل آشغال رو خالی کنم.