الان از اون وقت هایی هست که اون قدر کار داری که نمیدونی از کدوم شروع کنی. میخوای بخوابی، یادت میافته فلان کار رو نکردی. پا میشی فلان کار رو انجام بدی، یادت میافته به فلانی پیام ندادی. به فلانی پیام میدی و باید یه کار دیگه رو با چند تا فلانی دیگه هماهنگ کنی. یادت میافته سازهات رو تمرین نکردی، گشنه ات هست، سرت گیج میره، کارهایی که میخوای برای سوزن دوزی و چرم برون سپاری کنی برای فردا رو انجام ندادی، کیف که برای هفته دیگه سفارش گرفتی رو باید برسونی، همین الان که این ها رو مینوشتی یادت افتاد باید نمونه چرم میدادی که کسی که یک ساعت دیگه میاد هدیه تولدی که سفارش داده بود رو بگیره با خودش ببره ولی ابزار برش چرم در محل کارت هست و باید زودتر از چیزی که فکر میکردی از جات بلند بشی و از انتخابی که کردی برای نوشتن وبلاگ ویرگول دست بکشی و به مقاله هنوز ننوشته ات و کم آوردن زمان فکر میکنی و ناگهان نور تابیده از دریچه قلبت رو میبینی و به یادمیاری که چه قدر قوی تر از این حرف ها هستی و همه چیز قشنگ خواهد شد. اگر نشده یعنی هنوز آخرش نرسیده.