یعنی این طور که به دلیل وجود ابرها، فضا بارونیه. نور کم رمقی وجود داره که از صبح انگار عصره و الانهاست که خورشید در سرزمین من خاموش بشه. یه شکی بین این که الان میباره یا یه کم دیرتر یا خیلی دیرتر وجود داره که نمیدونی دستمال هات رو آماده کنی برای پاک کردن باران چشم هات یا نه. هر از چندگاهی رعد و برقی میزنه و لرز وجودت رو فرا میگیره. زمان کند و کشدار میگذره و همه اش منتظری که ابرها کنار برن و باریک نوری از اعماق آسمان بتابه به قلبت و وجودت از تابیدن اون نور گرم بشه. تا رها بشی از ابرهایی که دور خودت جمع کردی و آسمون قلبت رو خاکستری کرده. خدایا بادها را فرابخوان که میدانم این ابرها هم ماندنی نیستند.