
هر روز صبح زود صدای بوق مینیبوس آقای ابن الشهید از انتهای کوچه میآمد. یک بوق کوتاه و بعد دو تا بلند. سیگنالی که میگفت وقت رفتن به مدرسه است. اگر دیر میکردیم یک دور دیگر میزد و منتظر میماند اما معمولاً همه به موقع حاضر بودیم.
مینیبوسش قدیمی بود. رنگ نارنجیاش کمی رنگ و رو رفته و صندلیها هم کهنه بودند. گاهی فنر یکیشان اذیت میکرد اما برای ما بچهها فرقی نداشت. آقای ابن الشهید همیشه سعی میکرد جو خوبی ایجاد کند. صبحها اگر خلقش خوب بود یک بیت شعر ساده میخواند. مثل بچهها کار و تلاش زود بیدار با نشاط و ما هم تکرار میکردیم یا میخندیدیم. گاهی هم از داشبورد چند تا آبنبات درمیآورد و میگفت برای تشویق ولی در نهایت به همه میرسید. بوی نان تازهای که گاهی میآورد هم یادم هست. احتمالاً از نانوایی سر راه میگرفت.
او آدم آرامی بود. حتی در ترافیک یا وقتی یکی کیفش را جا میگذاشت عصبانی نمیشد. فقط میگفت دفعه بعد مراقب باش و به کارش ادامه میداد.
یک روز دیگر نیامد بدون هیچ خبری. مادرها زنگ زدند و شنیدند که مریض است و عوض شده. راننده جدید آمد با مینیبوس تمیزتر اما جو فرق میکرد. کمتر حرف و شوخی بیشتر سکوت.
سالها گذشت. مدرسه تمام شد، رفتم دانشگاه. در ترم دوم یا سوم دانشگاه، با یکی از همکلاسیهایم آشنا شدم. فامیلیاش ابنالشهید بود، که خیلی رایج نیست. کنجکاو شدم و پرسیدم از کدام محله است. وقتی گفت، دیدم همان جایی است که دوران کودکیام را گذراندهام. بعد برایش از راننده سرویس مدرسهمان گفتم که فامیلیاش همین بود. آن موقع بود که فهمیدم او پسر همان آقای ابنالشهید است. گفت پدرش چند سالی میشود بازنشسته شده و حالا با مشکل حافظه دست و پنجه نرم میکند، آلزایمر خفیف گرفته، دیگر رانندگی نمیکند و گاهی خاطرات قدیمی را از یاد میبرد.
آن روز به فکر افتادم که چقدر آدمها در زندگیمان نقش دارند و بعد میروند. آقای ابنالشهید شاید شعرهایش را فراموش کرده باشد، اما من هنوز وقتی صدای بوق سرویس مدرسهای میشنوم، یاد آن صبحهای معمولی میافتم. زندگی همین است، پر از خاطرات کوچک.