🌱

-گفت چگونه ای؟

+گفتم:

در من امیدی بسیار

همراه با نَمی اَشک

کَمی رنج

و بی حوصلگی پیدا می‌شود..

هر وقت خیلی ناراحت و ناامید شدید یاد این دیالوگ از فیلم‌شوالیه تاریکی بیوفتید:

“تاریکترین ساعت شب، درست ساعتی مانده به سپیده دم است.”

خیلی خسته بود، جسمش به تَبَع ذهنش خسته بود، ذهنش خسته بود، خستگی وجودش را فرا گرفته بود فکر کرد که چه کند؟ ساعتها فکر کرد اما ذهنش خسته بود، با خودش گفت بد نیست به چیزهای مثبت فکر کنم اما ذهنش خسته بود, به مثبت‌ها فکر کرد اما بدتر شد، به ذهنش فشار آمد، فکر مثبت انرژی میخواست که او نداشت با خود گفت: بگذار جمله‌ای انگیزشی بخوانم شاید حالم خوب شود، بعد این جمله را خواند: فشاری که تو را نکشد تو را قوی‌تر می‌کند، اما ذهنش خسته بود، بهتر که نشد هیچ، تازه فشاری به فشارهایش افزوده شد، با خود گفت بگذار نقطه‌ی تمرکزم را تغییر دهم شاید خوب شوم، اما ذهنش خسته بود و نتوانست تمرکزش را تغییر دهد، هر چه تلاش کرد به دَرِ بسته خورد، دست از تلاش کشید، ذهنش که خسته بود نفسی کشید دیگر کسی نبود که باری بر بارهایش اضافه کند، ذهنش با خودش تنها شد و فرصت کرد تا نظری به خستگی هایش بیندازد و آنها را درک کند، ذهنش درک کرد که خستگی چیز خیلی بدی هم نیست می‌آید و می‌رود پس وقتی می‌آید میزبان خوبی برایش باش و میهمانت را از خانه بیرون نکن و وقتی می‌رود بدرقه اش کن تا مطمئن شوی رفته و وقتی اثری از آن نیست گاهی یادش کن چون باز برمی‌گردد و تو باید مهمان نوازی کنی.