یادش بخیر روزهای اخر سال و درست کردن کلوچه و شیرینی این روزها که اسمش میاد یا کسی میبینیم که دارن کلوچه میپزه برای عید واقعا حس خوبی میگیرم و یاد خاطرات کودکیم میفتم که همه خونه مادربزرگ جمع میشدیم و دسته‌جمعی خمیر رو شکل میدادیم آخ که چقدرر لذت‌بخش بود وای بوی خمیر نمیدونی چقدر خوب بود ما بچه ترها تمام ذوقمون این بود با قاشق و چنگال روی کلوچه رو تزیین کنیم واقعا روز های خوبی بود غرق در شادی بودیم روز های که فامیلمون بهترین اجیل رو از همدان برامون می‌اورد یادمه میشد۵۵تومن الان که فقط یکم میخریم اونم برای خودمون نه مهمونا یعنی این سال ها هر خانواده فقط میتونه برای خودش بخره،هر چه جلوتر میریم چرا اینجوری میشه؟ واقعا چرا اینطوری شد؟ هر سال سفره مردم داره خالی تر میشه امسال چقدر پدرها شرمنده خانوادش میشه واقعا گرونی بیداد میکنه و من نمیدونم تا کجا میخواد پیش بره تا کجا ما(مردم) تحمل میکنیم تا کجا؟ ولی با همه اینا ذوق داریم برای سال جدید دیدن دایی‌هام و مهمونی و عروسی داییم، برنامه ریزی برای هدفم یک سال دیگه تلاش کردن و فقط بریم بیرون امیدم من رفتن فقط رفتن نه تنها امید من بلکه امید خیلیا دوستم میگفت اگه بدونم در آینده ایرانم دیگه درس نمیخونم
اره ما همه داریم تمام تلاشمونو میکنیم که بزنیم بیرون تمامممم تلاشمونو
سختی حرف مردمو به جودم خریدم که برو فرهنگیان حقوق میگیری حرف مردم که میگن همش کتاب میخونی حرف مردم که رشته پزشکی خوبه
حرف های استاد های سخت‌گیرم بی انصافی هاشون نت ضعیف که واقعا اعصاب خورد کن و استرس اوره توی کلاس آنلاین قوانین عجیب غریب دانشکده و هزارن چیز دیگه که واقعا بعضی موقع ها به خودم میگم آیندگان درباره ما چی میگن نمگین اون روزگار با اون قیمت ها شما چطور با ۴۵ تومن زندگی کردین؟ و...تماممم اینا رو به جونم خریدم به امید رهایی رها شدن
اخه لامصب تو از صیانت میگی برام؟
ما خدارو داریم فقط خدا میفهمی؟
خدا خودش کمکمون میکنه
به قول مادربزرگم خدا برات بخواد رفق❤
