ویرگول
ورودثبت نام
نجوا
نجواStudents for always
نجوا
نجوا
خواندن ۷ دقیقه·۲ سال پیش

کتاب رعنا

کتاب جلد قشنگی داشت بنظرم و از قفسه کتاب برش داشتم و از کتابدار پرسیدم خوبه؟ گفت اره خوبه هر کی برده خوشش اومده از پیر تا جوون،

یکم شبیه مانتو فروشی ها شد😅

برشی از کتاب رو میزارم و شما نظر بدید تا منم پست بعدی نظر خودمو بگم

📖

من تو ایل بودم دشت خونه ام بود و آسمون سقفم، وقتی به اون روزها فکر میکنم میبینم چقدر خوشبخت بودم کوچ کردن و دشت و صحرا رو خیلی دوست داشتم خودم هم تو کوچ دنیا اومدم مادرم میگفت پاییز بود و موقع کوچ کردن وسط راه بودند که درد زایمان شروع شد. همه ایستادند و مادرمو از اسب پایین آوردند. درد بیشتر شد و یک ساعت بعدش من به دنیا اومدم نافم رو با سنگ بریدند و کمی پودر زغال روش مالیدند خیلی زود ایل دوباره راه افتاد میگن این جور بچه ها روح بی قراری دارند. خلاصه از موقعی که خودمو شناختم گل محمد رو دیدم وقتی با برادرم گوسفندها رو به چرا میبردیم اونو میدیدم اونم گوسفندهاشو می آورد. یکی دوسالی دیگه ندیدمش و سیزده سالم شد سیاه چادرمون تو دشت بزرگی بود. اون طرف دشت هم چادر دیگه ای بود چادری که از طایفه ما نبود ولی اون سال

نزدیک ما ساکن شده بودند گل محمد و خونواده اش

هیچ وقت اون روز رو یادم نمیره توی چادر نشسته بودم و قالی می بافتم؛ نقش یک گل آفتابگردون که سرش به خورشید گوشه قالی بود دیگه به رجهای آخر رسیده بودم

که صدای مردونه ای شنیدم: «خسته نباشی دختر پدرت کجاست؟

دو مرد جلوی چادر ایستاده بودند؛ گل محمد و پدرش گل محمد به نقش روی قالی ام خیره شده بود به آفتابگردون و خورشیدش صورتم داغ شد. گل محمد دیگه برای خودش مردی شده بود؛ یک مرد قد بلند و ورزیده چشم ها و موهاش هم مثل شب سیاه بود. گفتم «رفته صحرا» صدام انگار می لرزید.

پدرش رفت گل محمد همین طور به قالی نگاه میکرد. بالاخره از نقش روی قالی دل کند و راه افتاد. از پشت سر نگاهش میکردم که گل محمد سرشو برگردوند و نگاهمون به هم گره خورد. هیچ وقت اون نگاهو فراموش نمیکنم با دستپاچگی سرمو پایین انداختم و مشغول کارم شدم صدای پدر گل محمد رو شنیدم: «معطل چی هستی پسر بیا دیگه.»

چند روز بعد گل محمد و پدرش و یکی دو نفر دیگه برای خواستگاری به چادرمون اومدند. اول از زمین و گوسفندها گفتند؛ از اینکه زمین خشکه آسمون هم غضب کرده و نمی باره گوسفندها و بزها چراگاههای خوبی ندارند و از این حرفها خلاصه مدتی حرف زدند و چای خوردند و قلیون کشیدند بالاخره ریش سفیدشون شروع کرد
به حرف زدن. اصل مطلبو گفت و منو برای گل محمد خواستگاری کرد

من بیرون چادر ایستاده بودم و به حرفهاشون گوش میکردم قلبم بدجوری میزد و خیلی دلشوره داشتم.

چند دقیقه ای همه ساکت شدند کسی حرف نمیزد بالاخره صدای پدرم رو شنیدم به چادرمون خوش اومدید. قدمتون روی چشم ولی ما دختر به راه دور نمیدیم.

هیچ وقت ندادیم و حالا هم نمیدیم

برادرهام حرف پدرم رو قبول داشتند. پدر گل محمد اصرار می کردند و پدرم روی حرف خودش بود. میدونستم که اصرارشون بی فایده است. اولین و آخرین حرف زده شده بود. همونجا کنار چادر نشستم و سرمو روی زانوهام گذاشتم مثل بقیه دخترها منم نمی تونستم روی حرف پدر و برادرهام چیزی بگم تو دلم غوغا بود. کاش میتونستم با پدرم مخالفت کنم کاش میتونستم

با دقت به حرفها آیلار گوش میدادم او سکوت کرده و به نقطه دوری خیره شده بود. پس از مدتی نسبتا طولانی با صدایی که لرزش خفیفی داشت ادامه داد: «از اون روز دیگه خواستگاری اونها بود و جواب رد پدرم این موضوع ادامه داشت. یک سال دو سال سه سال چهار سال پنج سال شش سال.....

بیشتر اون سالها ایلهای ما از هم دور بودند ولی گل محمد میگشت و جای چادرهای ما رو پیدا میکرد بعد هم پدرشو همراه میکرد و به خواستگاری ام می اومد. هر سال پدرش با همون متانت و صبوری منو برای پسرش خواستگاری میکرد و همیشه هم از پدرم جواب «نه» میشنید.

ششمین سال بود گل محمد و پدرش باز هم به خواستگاری ام اومده بودند. خدا می دونه چقدر خسته و غمگین بودند این دفعه مادرم رو به پدرم کرد و گفت: «ببین مرد. خودت هم خوب میدونی که آیلار راضی به این وصلته گل محمد هم پسر خوبیه این همه سال روی حرفش بوده و جز آیلار به دختر دیگه ای دل نبسته آیلار هم همه خواستگارهاشو جواب میکنه درسته که دختر به راه دور نمیدیم، ولی این دفعه پا روی حرفت بزار مرد.

به خاطر آیلار به خاطر صبوری گل محمد

پدرم به تندی :گفت نه زن ندار رسم و رسوممون رو زیر با بذاریم دختر به راه دور دادن صلاح نیست. آیلار نمی فهمه.

برادرم هم گفت آره... نباید دختر به طایفه دیگه بدیم آیلار این همه خواستگارهای خوب از ایل خودمون داره... مگه این پسر چی داره که بقیه ندارن؟ اون نمیفهمه مادرم ساکت شد و دیگه چیزی نگفت. من که همه این حرف ها رو می شنیدم، تو دلم گفتم: «چرا میگی نمیفهمم برادر؟ حرف دلمو خوب می فهمم. این تویی که مثل

سنگی و نمی فهمی

گل محمد مثل یک شمع آب شده بود تو این شش سال انگار جا افتاده و پخته شده بود. آخرین دفعه ای که گل محمد و پدرش برای خواستگاری اومده بودند، هیچ وقت یادم نمیره گل محمد گوشه چادر روی قالیچه نشسته بود؛ قالیچه ای که هر نخشو یا یاد اون به نخ دیگه گره زده بودم پدرش گفت بعد از این همه سال اومدن و رفتن خوب نیست که بازم «نه» بگین گل محمد خیلی صبوری کرده خدا رو خوش نمی آد. داشتم نون میپختم ولی همه هوش و حواسم به اونها بود. صدای پدرم رو شنیدم ما جوابمونو شش سال قبل دادیم و از حرفمون بر نمیگردیم.» چقدر متکبر و بی رحم حرف میزد انگار قلبش از سنگ بود.

این دفعه دیگه پدر گل محمد اصرار نکرد هرکی بود خسته میشد و از این همه مخالفت به تنگ می اومد اون گفت خیلی خب شما این قدر لجبازی کن و ببین چی میشه. ما هم برای آخرین بار بود که پامونو تو این چادرگذاشتیم. شش ساله که می آییم و میریم شما دیگه از حد گذروندین. این رسم و رسوم، آیه قرآن نیست که نشه عوضش کرد تازه خیلی ها دختر به راه دور دادند. همین گل بس. گل بهار و خیلی های دیگه مگه چی شد؟ آسمون به زمین اومد؟ گناه شد؟»

بعد هم به گل محمد :گفت «خیلی خب پسر.بلند شو.تا اینجاش هم زیادی اومدیم.

چند سال قبل باید این تصمیم میگرفتیم اینها عشق و عاطفه سرشون نمیشه.

پدرم با تندی :گفت از اول هم نباید می اومدید اگه شما اعتقادی به رسم و رسوم ندارید، ما داریم. نمی خواهیم تو ایل....

پدرم همین طور حرف میزد که گل محمد رو جلوی خودم دیدم غمگین بود و در عین حال برافروخته نمیدونم آتیش تنور روی صورتش افتاده بود یا قلب خودش نگاهم کرد و گفت: «پدرم میخواد برام زن بگیره دیگه به حرفم گوش نمیکنه میگه دیگه صبر نمی کنم این همه وقت به ما «نه» گفتند و کوچکمان کردند، بسه دیگه.

بعض راه گلومو بسته بود. نمی تونستم حرف بزنم به جای هر حرفی فقط اشکم سرازیر شد. دلم میخواست فریاد بزنم و به پدرم بگم اشتباه میکنه بگم جز گل محمد با هیچ کس دیگه ای خوشبخت نمیشم بگم لجبازی اون یعنی تباه شدن زندگی من ولی فقط گریه میکردم صدای پدر گل محمد رو شنیدم پسر کجایی؟ بیا بریم

گل محمد برای آخرین بار نگاهم کرد و گفت: «خداحافظ اینو بدون که مجبورم دارن مجبورم میکنند و رفت

خدا میدونه چی کشیدم و چه حالی داشتم مدتی بعد کوچ کردیم و رفتیم ولی شنیدم که گل محمد عروسی کرد مطمئن بودم دلش نمی خواست و مجبور شد ولی چه فایده؟ مهم این بود که حالا دیگه زن داشت دختر دیگه ای تو چادرش بود نه من.


گلکتابداستانزندگی
۹
۱
نجوا
نجوا
Students for always
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید