
در اینجا بخشی از کتاب را میزارم:
بچه هایی که تا روز قبل توی محله فوتبال بازی میکردند. لباس رزم پوشیده بودند و اسلحه دستشان بود. صدای خنده و شادی شان مثل همان قبل بود.
نشستم گوشه حیاط مسجد خیره شدم به رفت و آمد جوان هایی که لباس رزم
پوشیده بودند و معلوم نبود از جبهه سالم بر می گردند یا باید تکه های بدنشان را از روی پتوها جمع کرد.
رفتم مرکز شهر شهدای عملیات را با تریلی آوردند دور میدان امام خمینی مردم جمع شدندانی هر کس دنبال گم شده اش می گشت. چند ساعت با گریه بین جنازه ها گشتی غروب شد ولی بچه های خودم را ندیدم.
۱ روز ۴ آذر ۱۳۶۵، رژیم بعث عراق با پنجاه و چهار فروند هواپیما یک ساعت و چهل و پنج دقیق ندیمشک را بمباران کرد. این حمله هوایی طولانی ترین حمله هوایی بعد از جنگ جهانی دوم بود. هدف اصلی رژیم بعث انهدام کامل اندیمشک به عنوان قرارگاه پشتیبانی دائمی جنگ بود. اندیمشی که عقبه تمام نیروهای نظامی منطقه را از نظر ترابری و رساندن تجهیزات و ادوات و ماشین آلات به نیروها تامین می کرد. از سویی شاهراه ورود به خوزستان و شریان اصلی جنگ بود و از سوی دیگر محل استقرار بیش از پنجاه قرارگاه و پادگان نظامی متنوع زیر ساخت های پشتیبانی جنگ از جم را ماهی که نقش مهمی در جنگ داشت از اهداف مهم این حمله هوایی بود. از شهدا و مجروحان این از مسجد نفر شهید شدند. اران آمار دقیقی در دست نیست اما بر اساس آمارهای موجود، بیش از پانصد نفر مجروح و بیان
آخر زمستان سال ۶۰، رفت و آمد رزمنده ها توی شهر و آوردن پتوهای خونی خیلی زیادتر شد. دم به دقیقه ماشین بلندگو چیزی را برای کمک به جبه اعلام می کرد یک دفعه شنیدم نیاز شدید به پتو و ملافه دارند. گفتند جلوی ایستگاه راه آهن تحویل بدهیم. من هم چند تا از پتوهای جهازم را بغل زدم از پل هوایی رفتم.
رفتم داخل رخت شویی چکمه ای پوشیدم چند نفر ملافه های خیس را از توی حوض در آوردند و گذاشتند روی سیمان کف رخت شویی خونابه از زیر آن ها راه افتاد. چنگ انداختم زیرشان و تعدادی را گذاشتم داخل تشت، تاید و وایتکس ریختم و با پا رفتم رویشان خوب لگد زدم و توی دست ساییدم بعد دادم به خانم ها تا توی حوض آب کشی کنند مدام از بیمارستان و جبهه پتو و ملافه می آوردند. خون و لایه ای از خاک روی ملافه های جبهه را گرفته بود. چند تا ملافه گذاشتم توی تشت وایتکس ریختم رویشان به دلم افتاد با یا نروم رویشان لکه ها را توی دست ساییدم و ملافه را کم کم باز کردم یک دفعه تکه گوشتی آمد توی دستم نرم بود و لطیف استخوان نداشت احساس کردم گوشت برادرم غلام عباس است. یاد لب خشکیده و سینه خونی و شکافته غلام عباس افتادم
وقتی حالم کمی بهتر شد اشکهایم را پاک کردم و بلند شدم خانم ها نگذاشتند رخت بشویم من را فرستادند تا رختهای شسته را بهن کنم بهم گفتند: «تو دیگه حق نداری بیای سمت لباسای خونی» خودم هم نا مدنی جرئت نکردم به ملافه ها دست بزنم اما توی بیمارستان راه آهن و بمباران ها کم کم آن قدر مجروح و صحنه های دردناک دیدم که جرئت کردم تا غال خانه هم بروم و بدنهای تکه پارۀ زن و بچه ها را غسل بدهم
حجاب:
می رفتم کنار دست خانم ها و رختهای شسته را میگذاشتم توی تشت و می بردم روی طناب ها پهن میکردم چادر را دور کمرم گره زده بودم. وقتی آقایان از کنارم رد میشدند حس بدی داشتم چون چادر چسبیده بود بهم آنها اصلا نگاه نمیکردند برای بردن مجروح ها به اورژانس و بخش ها خیلی عجله داشتند. اما نمی توانستم خودم را راضی کنم و با چادر بسته به کمر توی محوطه بگردم از پای تشت که بلند میشدم گره چادر را باز میکردم تشت لباس های شسته را بلند میکردم و میبردم پای طناب دیگر جلوی چادرم باز بود. لبه هایش را زیر بغل می زدم ولی بی فایده بود. تا دست هایم را می بردم بالا و ملافه را پهن میکردم چادر باز میشد. به سرم زد حلش کنم تشت ملافه ها را گذاشتم پای طنابها و برگشتم پیش خانم ها یکی از خانم ها نخ و سوزن آورده بود برای رفوی لباسهای پاره لبه های چادر را از پایین تا وسط دوختم دیگر جلوی چادرم بسته بود. فقط دست هایم را می آوردم بیرون و سریع و با خیال راحت ملافه ها را با دو دست پهن میکردم روی طناب
بیمارستان هر روز شلوغ تر می شد. خیلی از مجروح ها را با هلی کوپتر از جبهه می آوردند. اولی از روی زمین بلند نشده بود، بعدی می نشست. صدای هلی کوپتر و ازیر امبولاتی ها قطع نمی شد. ملافه ها، پتوها و لباس های خونی هم بیشتر و بیشتر می شدند. دلهره من برای غلام عباس تمامی نداشت. جبهه بود. خیلی کم می آمد مرخصی وقتی می رفتم رخت پهن کنم، گوشه چشمم به برانکاردهایی بود که امدادگرها از باند فرود تا اورژانس می بردند. از دور نمی توانستم چهره مجروح ها را تشخیص بدهم ولی دلم می گفت اگر بچه ام باشد میفهمم خیلی از خانم ها عزیزی توی جبهه داشتند. از قیافه شان میفهمیدم حال و روزشان مثل من است.
صلوات می فرستادیم، برای پیروزی رزمنده ها دعا میکردیم و رخت ها را می شستیم و امیدوار بودیم عزیزانمان سالم برگردند.
کارامدی و عملگرایی مسئول:از صبح تا شب رخت میشستیم هر روز کار ما زیادتر می شد و چاله چوله های زمین عمیق تر و پر از خونابه باز رفتم پیش آن برادر پاسدار و بهش گفتم: «ایرانیت زدید دور ما ولی حداقل زمین رو سیمان کنید. توی
این لجن که نمیشه رخت شست. گفت: «پیگیریم کمتر از به هفته درست میشه.» درویش عالی دریکوند راه آهنی بود توی بیمارستان هم کار میکرد. با هفت هشت تا از بچه های بسیج دست به کار شد. کنار جایی که رخت میشستیم با بلوک یک چهاردیواری درست کردند. دیوارها و کف آن را سیمان کردند. هنوز سرش را نگرفته بودند که رفتیم داخلش یک روز صبح زود رفتم دیدم سقفش را هم زده اند درویش عالی دریکوند مرد پرکار و مؤمنی بود. شبانه روز کار کرد تا رخت شویی سرو شکل گرفت. دو تا حوض بزرگ هم توی آن ساخت کنار سالن رخت شویی هم از قدیم اتاقی بود که شد محل تازدن و جمع کردن ملافه و لباسهای خشک.
حال ببینیم حال روز مادر شهدای گمنام را:
نمیرم میخوام برم دنبال بچه م بگردم.» همان روز با دامادم رفتم تهران تمام بیمارستان ها را گشتم. فرودگاه ها را هم رفتم خبری ازش نبود نا امید برگشتم اندیمشک دامادم از آنجا رفت مشهد. او هم دنبال برادرش میگشت. آنجا هم سراغ غلام عباس را گرفته
بود. ولی هیچ خبری ازش نبود. دلم روی آتش بود برای بچه ام توی رخت شویی لباس ها را می بوسیدم و گریه می کردم خیلی کم حرف میزدم صدام زیر لب صلوات می فرستادم و دعا می کردم بچه ام سالم برگردد. بعد از اذان مغرب سوار سرویس شدم و برگشتم خانه از شدت دلتنگی و ناراحتی توان راه رفتن نداشتم. به زور خودم را رساندم دم در حیاط در را باز کردم نشستم گوشه حیاط و زدم زیر گریه های های گریه کردم حال خودم را نمی فهمیدم صدای بچه ها و شوهرم را نا مفهوم میشنیدم یک دفعه صدای غلام عباس من را به خودم آورد. چشم هایم تار میدید نشست جلویم و سرش را گذاشت روی زانوهایم. انگار داشتم خواب میدیدم
در هر زمان هستن ادم هایی که مسخره کنند:
شده بودم عضو ثابت رخت شویی موقع عملیاتها دوسه روز یک بار می آمدم خانه با صدای رعد و برق از خواب بیدار شدم موقع نماز صبح بود. نماز خواندم چند لقمه صبحانه خوردم و زدم بیرون ابرهای تیره هوا را ظلمات کرده بود. ترسیدم تندتند از کنار باغ جلوی خانه مان رد شدم. سه چهار مرد از توی باغ آمدند بیرون و جلویم سبز شدند. خیابان خلوت بود. خیلی ترسیدم چادرم را آوردم تا روی ابروهام رو گرفتم و رد شدم. شروع کردند به نیکه پرانی خواهر مواظب باش اسیر عراقی ها نشی... التماس دعا ... ما هم بیایم کمک..... بلند بلند میگفتند و قهقهه میزدند. معلوم نبود از کجا پناه آورده بودند به آن باغ سریع خودم را رساندم سر چهارراه از دور ایستادند. من را دید میزدند میگفتند و می خندیدند ده بیست دقیقه منتظر ماندم تا سرویس آمد.
گاهی صبحانه ما میشد یک بیسکویت تا شب که می رفتیم خانه ماه رمضان سحری میخوردم و میرفتم رختشویی، بعد از افطار بر می گشتم خانه شب ها هم تا دیروقت کارهای خانه را انجام می دادم و غذای روز بعد بچه ها را آماده میکردم غلام عباس مدام جبهه بود و شوهر و بچه هایم هم خانه مست رخت شوی خانه بودم و اصلاً خستگی و گرسنگی را نمی فهمیدم رسیدم خانه برگه ای مچاله شده جلوی در بود آن را برداشتم و بازش کردم نفهمیدم چی نوشته ولی دلم آشوب شد سریع در را باز کردم. برگه را دادم دست بچه ها و گفتم: «ببینید چی نوشته.»
نگاهش کردند و گفتند: «هیچی نیست.»
از رنگ و رویشان فهمیدم الکی میگویند بلند شدم و رفتم پیش خانم های توی باغ کنار خانه مان برگه را دادم به یکی از دخترها که سواد داشت.
گفتم: «ببین چی نوشته
بازش کرد و گفت: نوشته غلام عباس شیرزادی شهید شده.»
بدنم ست شد نشستم روی زمین چنگ می زدم به زمین و مشت مشت خاک می ریختم روی سرم و گریه میکردم. خانم ها دورم جمع شدند. ولی نشستن بی فایده بود بلند شدم ذهنم کار نمی کرد. تنها جایی که بلد بودم بسیج بود فقط میدویدم آن قدر تند می رفتم که باد می افتاد زیر چادرم و میبردش هوا نیم ساعت راه را کمتر از ده دقیقه رفتم. در را باز کردم، نفس زنان خودم را انداختم توی اتاق و با بغض گفتم: «غلام ..... غلام عباس رو میخوام پسر جوان از پشت میزش بلند شد آمد پیشم و گفت: «مادر چی شده؟! آروم باش تا بیدارش کنیم. گفتم: «نه، شهید شده نامه دارم که شهید شده. پس این نامه چیه؟! گفت: «مادر بشین ببینم چی شده. نامه را خواند و گفت: «خیالت راحت پسرت دیشب کشیک داشته الان بالا
خوابه این برگه هم کار دشمنه.»
نشستم تا کمی سرحال آمدم گفت: «بیدارش کنم؟»
گفتم: «نه چیزی بهش نگو برگشتم خانه بعد از مدتی خودم بهش گفتم گفت: «این چه کاریه میکنی مامان؟! مگه فقط تو پسر داری ؟
گفت: «اونایی که خون ریزی دارن نه فقط لب هاشون رو با پنبه خیس کن پنبه خیس را گذاشتم روی لبهای ترک خورده اش اشکم سرازیر شد توی اتاق ها، راهرو و محوطه را با پنبه و تشت آب می گشتم و سرو صورت خونی خاکی شان را تمیز میکردم یکی از مجروح ها بهم گفت: «مادر چقدر بران سریابی این همه زحمت تو رو چطور جبران کنیم؟
گفتم: «من مادر همه تونم نمیخوام سرو صورت بچه هام خاکی و خونی باشد.
ساعتش را درآورد گفت این هدیه ناقابل رو ازم قبول کن.
رفتم توی بخش جراحی و هرچه به دست و پا و سروصورت مجروح ها زیر خاک و خون مشخص نبود. لگنی را تا نصفه آب کردم و با مقداری پنبه رفتم بالای سر مجروح ها صورتشان را با پنبه خیس پاک میکردم و دست و پایشان را می شستم. پنبه را بردم روی صورت یکی شان گفت: «آب... تشنمه ... از خانم چنرچی پرسیدم بهش آب بدم؟»
جلوی در ملافه ها و لباس ها را بقچه بقچه ریخته بودند روی هم رفتم یکی از ملافه های بخش جراحی را باز کردم. دستم خورد به تکه ای گرد و خونی ناخودآگاه آن را گرفتم توی دستم خون ازش چکه میکرد دل و قلوه بود یا تکه ای گوشت با صدایی که به زور
بالا می آمد گفتم: «یا حضرت عباس این چیه ؟! مادر برات بمیره. وقتی چشمم را باز کردم دیدم توی بخش سرم بهم وصل است و چند تا از خانم ها بالای سرم ایستاده اند بهم گفتند: «یکی از رزمنده ها در رخت شویی را زد و گفت به خانم افتاده دم در ما هم اومدیم دیدیم اونجا
بی هوش افتاده ای
مهم*:
چکمه پوشیده سیمانی رخت شویی یکی از درآمد داخل سلام کرد نگاهش کردم لباس شیکی پوشیده بود و موهای زردش از زیر روسری خوشگلش زده بود بیرون فکر کردم اشتباهی آمده ایستاد و به ما نگاه کرد. بلند شدم تا ببینم باکی کار دارد. خیس بودم و خونابه از لباسم چکه میکرد. قبل از اینکه سؤالم را بپرسم آستینش را بالا زد و لبه حوض نشست زیر چشم بهش نگاه میکردیم. ملافه ای را از توی حوض کشید سمت خودش و لکه خون روی آن را محکم توی دست سایید و شست. کم کم سر صحبت را باز کردیم گفت: «من ایرانیم ولی آمریکا بزرگ شدم وقتی شنیدم جنگ شده برگشتم ایران برای امدادگری اومدم بیمارستان چند ماه بیمارستان بود. هر وقت کارش توی بخش تمام میشد مستقیم می آمد رخت شویی و رخت می شست.