سه جمعه گذشت از رفتنش
مراسمی براش نگرفتن...
امروز پنجشنبه و روز فرد بود روزی که اگه این اتفاق نمیافتاد
مثل همیشه شرکت میرفتیم...
ساعت ۵ جلسه شروع میشد و من الان در ۱۲ تیر ساعت پنج ربع سرخاکش بودم....
لعنت به این دنیا که اینقدرررر بی رحمه اینقدررررر سخت هست.
راضیه رو میبینم سرخاک آروم تر شدیم هر دوتامون
یاد این میفتم که چقدر امید داشت به زندگی خیلی ناراحتم میکنه...
اون همه انرژی اون همه امید اون همه....