هر لحظه آنلاین میشم و چک میکنم که شاید شوخی باشد شاید دروغ باشد اما با دیدن اعلامیه امیدم نصفه راه را میرود
با دیدن برنامه زندگی پس از زندگی که ماه رمضان میدیدم میگم کاش برگرده
حتی منتظرم با امید اینترنت رو روشن میکنم که یه ویس داده باشه که من حالم خوبه نگران نباشید.
مثل مهمون های برنامه زندگی پس از زندگی برگرده دوباره و بیاد بگه من از بالا میدیدمت که چقدر ناراحتی نجوا
تمام گریه هاتو دیدم اون غمی که روی قلبت هم بود دیدم.
دوباره بیاد شرکت دوباره شیرینی شربتی بخره بیاره شرکت که با چای بخوریم.
دفعه آخری که دیدمت یه سلام بود و تمام.
با خودم میگویم کاش تا ساعت آخر میموندم تا آخرین لحظه نگاهت میکردم