من او

سلامی به خنکای نسیم پاییزی

چقدر حرف ها دارم براتون که باید تبدیل متن بشن و ارائه کنم خدمت دوستای ویرگولی،

این عکس های بالا که خودم انداختم تحویل نگاه های زیباتون، این چند ماه یه عالمه داستان برام پیش اومد که مجال نوشتن نداشتم ولی هر روز تو ذهنم می‌نوشتم.

من گاهی اوقات که در جمعی قرار می‌گیرم و زیاد حرف می‌زنم یا حس می‌کنم زیاد حرف زدم، احساس شرم و گناه عمیقی نسبت به خودم و در قبال کسانی که مرا در آن وضعیت و در حالِ از هر دری سخنی گفتنِ بی‌دلیل دیده‌اند، پیدا می‌کنم...
به نظرم این افتضاح است که آدم خودش را اینقدر ناشیانه رسوا کند و برای کسانی که جایگاه ویژه‌ای در جهانش ندارند، از خصوصی‌ترین احساسات و اتفاقات جهانش حرف بزند و احمقانه است که آدم احساس صمیمیت کند با آنان که احساس صمیمیت خاصی با او ندارند و حتی دوستان او نیستند!

من آنان که بیشتر زمان‌ها سکوت می‌کنند و شنونده‌های خوبی‌اند را عمیقا تحسین می‌کنم. این معرکه است که آدم حتی اگر لبریز حرف و اشتیاق و نیاز به گفتگو بود، بداند که کجا باید سکوت کند و کجا می‌تواند با خیال آسوده حرف بزند، اما همان هم به قدر لزوم.
لزومی ندارد فکر کنیم اگر تمام گفتگوهای درونمان را برون‌ریزی کنیم، به آرامش می‌رسیم!
باید تا جای ممکن سکوت کرد و شنید و بدون فکر و التزام به گفتگو، حرف نزد!
سکوت، عاقلانه‌ترین رفتار انسان‌هایی‌ست که از دردسر و اندوه گریزان‌اند و برای آرامش خیالشان، ترجیح داده‌اند که بشنوند و ببینند و تا نیاز نشده، حرفی نزنند.

نرگس صرافیان طوفان
@puniismbook🌱