نمیدونم شما هم مثل منید یا نه
ولی من وقتی کسی رو که میشناختم به علتی میمیره تا روزها بهش فکر میکنم
حتی اونی که هرگز ندیده بودمش ولی خب برای فوتش گریه هم کردم، دارم فکر میکنم چیز زیادی ازش تو حافظه‌ام نیست
نه خاطره‌ای و نه صدای که ازش تو گوشم باشه دارم به اونایی فکر میکنم که عزیزشون رو از دست دادن تا کی چهره اون فرد صداش خاطراهاش توی حافظشون میمونه!؟
یا شاید مثل من هر وقت که میرم بستنی فروشی یاد ملیکا میفتم همون دختری که زیر مترو پل جون داد، تا کی همه رفتار های اون عزیز میمونه تو حافظه و واقعااا میگم چقدرر زجراوره مرور خاطرات عزیزی که زیر خاکه،با شنیدن این خبر یاد خبرهای مرگ قبلی میفتم ابان ماه دوسال پیش بود که یک کلیپ توی فضای مجازی دیدم که جنازه پسر فامیلمون رو از آب میکشیدن بیرون از حس و حال اون لحظه فقط مات و مهبوت بودنم رو یادمه،یادمه تو ذهنم گذشت که خدانکنه که مادرش این فیلمو ببینه یاد حضرت زینب افتادم
ادم نمیتونه بگه که چی بهش گذشته یعنی کلمات نمیتونن بار احساسی که ادم تجربه میکنه رو بیان کنن،اون پسر با اون قد و تیپ خوبش و لباس های مارکش موهای لخت و خانواده‌پولداری که داشت و من وقتی میدیدم چون جناز‌اش سنگین بود اونو میکشیدن روی زمین و دوباره تلپی میخورد زمین
(یا حضرت زینب س تو چی کشیدی روز عاشورا!؟)
یا وقتی که دختر عموی بابام بعد از چهل سال پیدا شد میفهمیی؟چهل سال
پدری که چهل سال دخترشو ندید
توی اتاقم بودم که نونتیفکیشن واتساپ اومد(اون زمان فیلتر نبود) که عموم یه عکس خانوم فرستاده بود و زیرش نوشته بود این دختر عمومه و من قضیه رو فهمیدم
و یاد عموی پدرم افتادم که چهل سال داغ دیرن دخترش به دلش بود و آخرش فوت کرد و نتونست ببینش مرد ساکت و مظلومی بود همینطور اشکام سراریز شد برای مظلومی عموی پدرم و اینکه دخترش رو ندید و از دنیا رفت،
و حال امروز خبر مرگ دختری رو شنیدم که تغییر جنسیت داده بود که دختر شده بود
شاید اگر دربارش با دختر داییم حرف نزده بودم مثل بقیه مسخرش میکردم و با خنده میگفتم فلانی پسر بوده دختر شده ها...
ولی نه من داستان زندگیشو از زاویه دیگه‌ای دیدم از زندگی پر از رنجش،از طلاق پدر مادرش از اینکه پدر مادرش نخواستنش از دردهاش از بی محبتی ها و بی توجه های که بهش میشد، من ایشون رو هیچوقت ندیدم (البته به جز عکسش)هیچوقت باهاش هم‌کلام نشدم
الان که فهمیدم مرده اشک ریختم،
شاید اطرافیان بگن خوب شد مرد اون آبروی باباشو برده بود و فلان و بهمان
نخیر
نه نخیر آقاجان ما از زندگی اون چیزی نمیدونیم دردهای که اون کشیده رو ما نکشیدیم
نه تنها اون بلکه تمام ادمها،
ما نمیدونم طرفی که بهمون سلام و دست میده توی چه حالیه چقدر داره میجنگه برای زندگی برای خودش و ...
اینو میدونم که همه ما مسافریم پس بیا زیاد ناراحت نشیم، چونکه طبیعت زندگی کردن همینه
بیا اونورو خوب بسازیمش.
?Life is short. Focus on what really matters most.
زندگی کوتاه است. روی آنچه واقعاً مهم است تمرکز کنید.
