اونجایی حس کردم بزرگ شدم
که با همه وجود غمگین بودم ولی بلند شدم رقصیدم و با دختر دایی هام مسخره بازی درآوردن با اینکه تو دلم غم بود ولی گفتم میگذره و دیگران رو خندوندم! خودمم تعجب کردم از این همه تغییر، منی که کسی بهم میگفت بالای چشمت ابروعه سریعا واکنش نشون میدادم و اخمو میشدم. اینهمه خودداری جای تعجب داره!
راستش رو بگم هنوز نگذشته ولی بهتر شده
هنوز هم خوابشو میبینم. اینکه باهام مهربونن با همه اون بدی ها و فحش های که به خانوادهام داد اگه سلام میداد بی جواب نمیموند!
و برام این غمگینه که هنوز مغزم باورش نشده یا چیزهایی رو که تو فکرمه شبا میاره تو خوابم...
