fatemeh? ف_ا_ط_م_ه:
بهترین خاطرم برمیگرده به اردیبهشت همین امسال یعنی سال صفر یک اردیبهشت ماه بود که با عموم اینا رفتیم کاشان که چند اتفاق خوب که برام افتاد باعث شد سفر خوبی برام باشه،کاشان شهر تاریخی پر از خونه های قدیمی و قشنگ شاید برای هر ادمی جالب نباشه ولی برای من پر از حس های خوبه پر از خاطره و تجربه اینکه این خونه مال کی بوده؟ چطوری زندگی میکرده و...
کاشان شهر گل های محمدی شهر گل های صورتی، اتفاق اول وقتی افتاد که عموم رفت بود برای صبونه نون بگیره منم دیدم که بهتره تا امدن نون بریم سری به خونه های قدیمی بزنیم (کاشان پر از خونه های تاریخی) که دیدیم یه خونه تاریخی همین نزدیکه و اینکه از درب ورودی وارد شدیم پر از خارجی دیدیم که من در اون لحظه ?? اینجوری بودم به مامانم گفتم فلان حرفا رو بگو البته به انگلیسی گفتم که بگه،مامانمم گفت خودت بگو ضربان قلبم هزار بود با خودم گفتم این همه کلاس زبان رفتم الان وقتشه که استفاده کنم، وقتی که داخل خونه قدیمی ها میشدی اول یه راهروه تاریک بود و بعد وارد حیاط میشدی کناره های دیوار باغچه بود و وسط هم حوض مستطتیل شکلی قرار داشت هوا بهاری و این منظره عالی بود که بهترین عکس ها رو گرفتم اگه پیدا کردم تو لپ تاپ براتون میزارم،خیلی همچیز تمیز و مرتب بود گلدون های کنار حوض مخصوصا? و اما حیف کوزه های قدیمی همینطور توی حیاط بودن اگه خدایی نکرده یکی میخورد بهش و میشکست چی؟ و هزاران اتفاق دیگه، خونه های تاریخی که اجاره داده شده بود و تجاری شده بود و به رستوران و کافه تبدیل شده بودن واقعا و عمیقا جای تاسف داره که خودمون داریم با اثار تاریخی اینکار رو میکنیم!و غمگین تر از اون حصار قدیمی بود که از سال های خیلی دور به جا مانده بود ولی بخاطر اینکه افتاده بود توی شهر حصار قلعه رو کنده بودن!!! واقعا برام ناراحت کنندس و منزجر کننده !!! حصار شهر که مال سال های دور این وطن رو که این همه قرن باقی مانده بود رو کندن که ماشین ها رد شن؟ ما چرا اینقدر بی رحم هستیم در مقابل آثار باستانی و تاریخی!؟ حصاری که اینقدر خوب مهندسی و ساخته شده بود که این همه سال دوام اورده بود،به این راحتی خراب کنی!؟افسوس و هزاران افسوس اینقدر بی اهمیتیم.من به شخصه علاقه زیادی به خونه های قدیمی دارم طوری که برای سفر به کاشان در فصل بهار اشتباهی لباس پاییز اورده بودم و هوا هم بشدت گرم بود دوتا لباس کلفت تنم بود از صبح تا ظهر هم هیچی نخورده بودم و فقط خونه های تاریخی رو گشتم و تازه وقتی که برگشتیم ناراحت بودم که چرا بیشتر نموندیم و همه جارو نکشتیم ولی با خودم میگم روزی برمیگردم کامل و باحوصله میگردم راستش برای بقیه مثل من جالب نیست دیدن آثار باستانی ولی خب من عاشقشم عاشق معماری ایرانی عاشق سلیقه و هوش و... ایرانیا، وقتی درباره تاریخ ایران مطالعه میکنی تازه خیلی چیزا رو میفهمی! بعضی موقع ها اینقدر تغییر کردم که برای خودمم عجیبه این همه تغییر من همون فاطمه قبلی نبودم تا کمی بهش گرما میخورد زود جوش میاورد و عصبی میشد خیلی صبور و اروم تر شده بودم ولی زنعمو با وجود سنش و دوتا بچه و کولر موجود در ماشین باز از گرما مینالید? و به خاطر وجود اون فقط صبح تا ظهر اونجا بودیم،
اینقدررر عاشق خونه های تاریخی و آثار باستانی شده بودم که گرسنگی و گرما اصلا برام اهمیت نداشت حتی فقط یه لیوان اب خوردم تو اون گرما،
تجربه های خیلی خوبی بدست اوردم توی این سفر باورم نمیشد وقتی توی جاده که نزدیک فرودگاه بود یه عالمه هواپیمای غول پیکر رو از نزدیک ببینم که از شادی اشکم بیاد، صحبت با خارجی ها با زبان انگلیسی که خیلی بهم چسبید صحبت با راهنما های خونه های تاریخی که چقدر صحبت کردم باهاش و خجالتم ریخت تازه اونجا بود که فهمیدم من چقدر اجتمایم و فقط کنار ادم های سمی بودم که قادر به رشد و پیشرفت نشده بودم توی سفر خیلی راحت دوست میشدم و راحتر صحبت کردن با دیگران برای خیلی آسون و خوب بود خیلی خوب میتونستم ارتباط بگیرم حتی خودمم تعجب میکردم کجا بود اون فاطمه خجالتی؟
خب داشتم میگفتم تا اماده شدن صبونه رفتیم سری بزنیم به خونه های تاریخی که کلی خارجی دیدیم و عکس انداختیم باهاشون خانم اولی که خانمی بود بود عکس انداختیم که خانمی دیگه با لهجه خیلی شیرینی فارسی صحبت میکرد خیلییی شیرین، و گفت که خودش یونانیه و شوهرش ایرانی و بخاطر همین فارسی بلد بود که ترجمه کرد دختر خالش یعنی همون که عکس باهاش انداختیم گفته که چقدر چشمام قشنگه?? و اینکه موقع برگشت یه پیرمرد گوگولی دیدم ببین گوگولی نه ها گوگولی اینطوری بگمت گوگولیترین پیرمرد دنیا بود نمیدونم بچهها چطور توصیفش کنم که شما متوجه شین ولی خب تمام سعیمو میکنم یه پیرمرد لاغر صورت چروک و لبخند دار و مهربان و سفید و موهای مثل پنبه و سفید که با دست حالتشون میداد رو به بالا دقیقا مثل موهای انیشتن ?? از بامزهگی و مهربون بودن اون مرد فرانسوی هر چی بگم کم
گفتم هر چند لحظه یک بار با دستش موهاشو رو به بالا حالت میداد?? و یه عکاسم تند تند ازش عکس مینداخت خواستم باهاش عکس بندازم که زنش امد و فرانسوی غر زد در گوشش و اونم با لبخند نگاهش کرد و رفتن انگاری عجله داشتن چقدر جالب بود برام و صد البته زیبا با حس قشنگ یه مرد دیگه دیدم که خارجی بود بهش گفتم ور ار یو فرام و ادامه ماجرا... ? مرد صحبت کرد من صحبت کردم دقیق یادم نیست و گفت که چشات قشنگه میشه عکس بگیرم؟ که گفتم اره و اینکه کدوم شهری گفتم همدان و شروع کردن به تعریف از همدان و رنگ بنفشش حتی ایمیلش هم گرفتم?? با عکاس ها و مترجم ها اشنا شدیم و چقدر با شخصیت و با وقار بودن واقعا! ادم میدونه با یه نفر غریبه باشه و هیچ نسبت فامیلی نداشته باشه ولی قلب هاشون به هم نزدیک باشه ولی دوسشون داشته باشه اون روز مرده که یونانی بود و اسمش الکساندره با مترجم و عکاسش رفتن توی شهر از دور نگاه کردم رفتنشون رو جدا بگم قلبمو رو با خودشون بردن چقدرررر دوست داشتم منم باهاشون شهر رو میگشتم واقعا روحم باهاشون رفت حس انگلیسی حرف زدن و متوجه شدن اون شخص خیلی برام شیرین بود مخصوصا آشنایی با چنین افراد باوقار و باکلاس و پولداری،موقع برگشت به شهرمون خروجی رو اشتباه نرفتیم و رسیدیم به تهران و اتقاقی سر از تهران دراوردیم در واقع راه گم کردیم و اخر راه دیدیم تهرانیم?? گفتیم تا اینجا اومدیم بریم خونه عموم که رفتیم اونجا که شب اونجا موندیم و ظهر برنامه چیدن که برن دریاچه چیتگر جوج زدیم و اینکه گفتیم تا اینجا که امدیم بریم خونه داییم که دقیقا توی چیتگر هست،ساعت ۱۲ شب بود که داییم از سرکارش برگشت و گفت بریم که شهربازی بگردیم رفتیم و سوار اسکیت هوایی شدیم واقعا ترسناک بود ارتفاع رو از بالا میدیدی قلبت میریخت حس ترسی که اشنا نبود برات با خودم گفتم واقعا چطور بعضی ها از ارتفاع خودکشی میکنن؟
موقع برگشت به خونه بارون گرفت بارون بهاری و دریاچه هم خلوت بود خلوت که نه هیچکس نبود و فقط من و داییم و داداشم و زن داییم توی پارک بودیم و مامور های پارک میگفتم برین بیرون توی اون حال که پارک زمان خاصی بسته میشد و هیچکس توی دریاچه نبود بارون شروع به باریدن کرد دیدن توی بارون و دیدن بارون که میریزه توی دریاچه و نور مخفی های پارک خیلی برام رمانتیک و قشنگ بود پر بود از حس ناب و لذت از خیس شدن داییم گفت وای بخشید که بارون اومد گفتم اینکه خیلی قشنگه شاعرانس،